بررسي فقر ذاتي در دعاي عرفه امام حسين عليه السلام

دعاي عرفه يكي از پرمغزترين دعاهاي مأثوره است كه امام حسين عليه السلام در كمال انقطاع از خلق بيان فرموده است. اين دعا در عين شيوايي بيان و بلاغت ادبي، حاوي معاني بلند فلسفي و عرفاني است كه در مقاله حاضر به موضوع فقر ذاتي در اين دعا پرداخته شده است. تحقيق حاضر با روش توصيفي-تحليلي به دنبال پاسخ به اين سؤال است كه آيا فقر ذاتي به معناي عين ربط بودن و قيام مخلوقات به خالق در فرازهاي دعاي عرفه امام حسين عليه السلام مورد اشاره قرار گرفته است؟ به عقيده نگارنده در بخش هايي از دعا به صورت مستقيم و در قسمت هايي نيز به صورت غير‌مستقيم به فقر ذاتي اشاره شده است. فرازهايي كه به غناي ذاتي خداوند مي پردازد نيز به قرينه مقابله ي فقر و غنا، قادر به اثبات اين معناست و در نهايت، عباراتي كه توحيد افعالي را در بر مي گيرد، توان اثبات فقر ذاتي ممكنات را نيز دارد.