شماره ركورد
1389915
عنوان مقاله
واسازي نقش تربيت رسمي در نظام تربيتي ايران بعد از انقلاباسلامي
پديد آورندگان
نوروزي ، ناصر دانشگاه خوارزمي تهران , برخورداري ، رمضان دانشگاه خوارزمي تهران - گروه فلسفه تعليم و تربيت , ضرغامي همراه ، سعيد دانشگاه خوارزمي تهران - گروه فلسفه تعليم و تربيت , محمودنيا ، عليرضا دانشگاه خوارزمي تهران - گروه فلسفه تعليم و تربيت
از صفحه
55
تا صفحه
77
كليدواژه
واسازي , تربيت رسمي , تربيت غيررسمي , نظام تربيتي ايران
چكيده فارسي
هدف اصلي اين پژوهش، واسازي نقش تربيت رسمي در نظام تربيتي كشور بعد از پيروزي انقلاباسلامي است. تربيت رسمي با كنار هم قرار گرفتن چهار بُعد از ابعاد شكلگيري تربيت رسمي شامل: ساختار، مكانيزم، نظام ارزشگذاري و فعاليتهاي تربيتي، تقريباً از اواسط دورۀ قاجار خودنمايي كرد و با تثبيت خود در دورۀ پهلوي، به گسترش قابل ملاحظهاي دست يافت. روند توسعۀ تربيت رسمي بعد از سال 1357 نيز با تكيه بر آرمانهاي انقلاباسلامي از جمله انسانسازي و تربيت انساني ادامه يافت. توجه روزافزون به بُعد تربيت رسمي به منظور استفاده از ظرفيتهاي آن، ضمن تعميق دوگانگيهاي موجود نظام تربيتي، با عدم تحقق كامل اهداف و انتظارات مواجه گرديد. در اين مطالعه با رويكرد واسازانه، دوگانگي حاكم بر نظام تربيتي كشور با بررسي پيشفرضهاي شكلگيري تربيت رسمي و قطبهاي مؤثر، مورد تحليل قرار گرفتهاند. مطالعۀ آلايش قطبهاي مربوط به هر دو بخش، نمايانگر مكمليت و ضرورت هر دو بخش است كه با انجام واسازي و استفاده از ظرفيتهاي هر دوگونه نظام تربيتي، امكانهاي متعدد و مضاعفي همچون: دسترسي به عدالت آموزشي، آمادگي در برابر شرايط خاص، فراهم نمودن زمينۀ رشد ابعاد مختلف فراگيران، واقعبيني در انتظارات و فراهم شدن زمينۀ پاسخگويي، پذيرش تفاوتهاي متكثر فرهنگي و تغيير طرحوارههاي ارباب و رعيتي در تربيت ميسر مي گردد.
عنوان نشريه
فلسفه تربيت
عنوان نشريه
فلسفه تربيت
لينک به اين مدرک