اضطراب در حكمت سينوي و روان‌ شناسي معاصر

اختلالات اضطرابي عمده‌ترين اختلالات رواني دوران معاصر ناميده شده و شايع‌ترين اختلال روان‌پزشكي در ميان كودكان نيز به شمار مي رود. هدف از اين پژوهش، بررسي اضطراب در روان‌شناسي معاصر و حكمت سينوي و كشف مواضع وفاق ميان آن‌ها است. پرسش اصلي نوشتار حاضر آن است كه اضطراب از ديدگاه ابن‌سينا با روان‌شناسي معاصر چه وجوه مشتركي دارد. به‌منظور پاسخگويي به اين پرسش از روش تطبيقي با رويآورد علمي استفاده شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه اضطراب ازجهت مفهومي، در هردو مكتب، در سه مؤلفه احتمالي‌بودن موضوع اضطراب، وقوعش اغلب در آينده و نيز آسيب‌زايي و رنج‌آوري آن مشترك است. در انواعِ اضطراب، همچنانكه روان‌شناسي آن را از حيث منبع به بهنجار و نابهنجار تقسيم مي‌كند، در حكمت نيز مي‌توان بر اين تقسيم صحه گذاشت. از جهت آثار و نشانه‌هاي اضطراب نيز، دو دسته پيامدهاي جسماني و غيرجسماني را مي‌توان از اشتراكات دو مكتب در نظر گرفت. ضعف نفس، در كنار تقويت قوه تخيل، برخي از نشانه‌هاي غيرجسماني اين اختلال در حكمت بوعلي است. در روان‌شناسي نيز احساس گناه و ضعف تمركز و احساس تنهايي و درماندگي، برخي از نشانه‌هاي غيرجسماني اضطراب مرضي است.