استعاره‌هاي مفهومي علم حضوري در فلسفه سينوي

براساس آخرين نظريات حوزه معناشناسي شناختي، بشر به صورت آگاهانه يا ناخودآگاه، براي ساده‌سازي مفاهيم پيچيده ذهني از استعاره مفهومي استفاده مي‌كند. فيلسوفان، از كساني هستند كه براي فهم‌پذيرساختن مفاهيم انتزاعي فلسفي، از استعاره‌هاي مفهومي بسيار بهره برده‌اند. در پژوهش حاضر به‌كارگيري استعاره‌هاي مفهومي براي تبيين علم حضوري در انديشه ابن‌سينا بررسي مي‌شود. ابن‌سينا از اين استعاره‌ها براي مفهوم‌سازي و ساده‌سازي علم حضوري بهره برده است. او معتقد است كه ادراك حضوري زماني حاصل مي‌شود كه معلوم نزد عالِم يعني نفس حضور يابد؛ اما درعين‌حال اين حضور را تنها شرط لازم براي حصول معرفت نمي‌داند و معتقد است كه بايد فرايند مشاهده و اشراق نيز فراهم باشد تا حضور به كسب علم بينجامد. باتوجه‌به برداشت‌هايي كه از سخنان وي مي‌شود، دو استعاره «علم حضوري، ديدن است» و «علم حضوري، اشراق است»، به دست مي‌آيد كه در استعاره ديدن، سه عنصر يعني بيننده و شيءِ ديده‌شده و نسبت ميان آن‌ها حائز اهميت است و در استعاره اشراق هم دو عنصر تابنده و شيءِ مستنير وجود دارد. اين مقاله باروش توصيفي ـ تحليلي مي‌كوشد به بررسي استعاره‌هايِ مفهومي به‌كاررفته در علم حضوري در فلسفه سينوي با روش كاملاً اكتشافي و درنتيجه به‌دوراز هرگونه فرضيه‌سازي بپردازد.