آشكارسازي ارتباط بين تغييرات برخي از شاخص هاي رطوبت نسبي سواحل جنوبي ايران با الگوهاي پيوند از دور اقيانوس هند

در اين پژوهش با استفاده از روش ميان‌يابي و تجزيه‌وتحليل رگرسيون پس‌رونده رابطه رطوبت نسبي، دما و فشار بخارآب ايستگاه‌هاي واقع در سواحل جنوبي ايران با الگوهاي اقيانوس هند مورد بررسي قرار گرفت. براي اين منظور از داده‌هاي 25 ايستگاه سينوپتيك و دو الگوي پيوند از دور اقيانوس هند براي طول دوره آماري 54 ساله (2004-1951) استفاده شد. نتايج نشان داد رفتار ايستگاه‌هاي موردمطالعه در ارتباط با الگوهاي پيوند از دور اقيانوس هند با يكديگر مشابه و هماهنگ نبوده و در ايستگاه‌هاي محدوده موردمطالعه ميزان رطوبت نسبي يكساني در زمان وقوع و فعاليت اين الگوها ثبت نشده است. تحليل همبستگي پيرسون نشان داد كه بيش‌ترين درصد همبستگي الگوي IOD و بارش هند مركزي با رطوبت نسبي اين محدوده به‌ترتيب 0.65- و 0.45 درصد است. همبستگي بين رطوبت نسبي و الگوهاي يادشده در نيمه شرقي محدوده موردمطالعه از نوع مستقيم ناقص است. نتايج تحليل واريانس، غيرخطي بودن رابطه بين رطوبت نسبي ايستگاه‌هاي موردمطالعه و الگوهاي جوي-اقيانوسي اقيانوس هند در ايستگاه‌ها به‌جز ايستگاه آبادان را تأييد كرد. بررسي مدل‌هاي رگرسيون نشان دادند كه در بهبهان 83 درصد، در بندر دير 82 درصد، در بندر ماهشهر 30 درصد، در آبادان 17 درصد، در ايستگاه چابهار 12 درصد، در اميديه 9 درصد، در بندر جاسك و ميناب 7 درصد، در ايستگاه‌هاي بندرعباس، بندرلنگه، لامرد و بوشهر 4 درصد از تغييرات رطوبت نسبي با الگوهاي اقيانوس هند تبيين مي‌شوند. در بين الگوهاي اقيانوس هند، بيش‌ترين تأثير را الگوي دوقطبي اقيانوس هند و الگوي منطقه بارش هند مركزي بر تغييرات رطوبت نسبي ايستگاه‌هاي سواحل جنوبي ايران دارد.