حكم تكليفي به كارگيري هوش مصنوعي به عنوان قاضي از منظر فقه اماميه

هوش مصنوعي شاخه‌اي از علوم كامپيوتراست با هدف هوشمند سازي كامپيوتر ها به منظور دستيابي به عملكردي مشابه يا فراتر از انسان. با توجه به گسترش و كاربردهاي فراوان آن، مي طلبد كه ديدگاه چندي از فقهاي معاصر اماميه پيرامون بكار گيري هوش مصنوعي محدود كه در حال حاضر وجود دارد و نيز هوش مصنوعي عمومي كه اميد است در آينده، عملكردي كاملاً مشابه انسان داشته باشد به عنوان قاضي، جمع آوري و سپس حكم تكليفي آن استنباط شود. با روش توصيفي – تحليلي نتايج گوياي آن است كه فقهاء، بكارگيري هوش مصنوعي محدود به عنوان قاضي را جايز نمي دانند. در مورد هوش مصنوعي عمومي، بعضي جواز آن را بعيد ندانسته اند و عده اي قائل به عدم جواز مي باشند. با استناد به آيات، روايات و شرايط قاضي قول به عدم جواز در هوش مصنوعي محدود و جواز در هوش مصنوعي عمومي از اتقان بيشتري برخوردار مي باشد.