مباني فقهي جواز اكتساب تابعيّتِ كشورهاي غيراسلامي

تابعيت رابطه و پيوند يك شخص به حاكميت و دولت معين است كه داراي آثار و الزامات حقوقي و سياسي است. موضوع تابعيت اكتسابي و تلاش فرد مسلمان براي اخذ و اكتساب تابعيت دولت هاي غيراسلامي محور بحث و بررسي و مساله اين پژوهش است. اين پژوهش با بهره گيري از تحليل زباني و پرهيز از فهم اتميك نصوص و گزاره هاي ديني با بازخواني سيستماتيك اين نصوص در كنار توجه به درك عقل به انجام مي رسد. براساس بروندادهاي اين پژوهش به نظر مي رسد كه به مقتضاي درك عقل البته در صورت امكان حفظ هويت اسلامي و عمل حداقلي به فرائض اسلامي اكتساب تابعيت كشورهاي غيراسلامي روا است. چنانكه در مواردي امكان دارد با توجه به شرايط و موقعيت هاي مختلف مقتضاي درك عقل حرمت يا وجوب اكتساب تابعيت دولت هاي غيراسلامي باشد. براين اساس در هر مورد بايد به مقتضاي درك عقل توجه شود وحكم كلي و مطلق به جواز يا حرمت درست نيست. به بياني اين موضوع داراي حكمي شناور است.