مباني انسان شناختي شكل گيري و حجيت سيره عقلاء

موضوع اصل تحقيق حاضر بررسي تاثير مباني مختلف انسان شناسي در تحليل چگونگي شكل گيري و حجيت سيره عقلاء است. روش به كار رفته در پژوهش حاضر رويكرد تحليلي غيرانتقادي است. ضرورت تحقيق از آن جهت است پژوهش هاي پيشين به تحليل مباني انسان شناختي سيره عقلاء نپرداخته اند .نتايج برآمده از تحقيق حاضر عبارت است از: حجيت سيره عقلاء از منظر رويكرد تطورگرايي به گونه اي است كه نه نيازمند به تاييد از سوي شارع است و نه اتصالش به زمان معصوم عليه السلام در آن شرط است بلكه سيره مستحده نيز حجت است برخلاف سيره عقلاء از منظر اشاعه گرايي كه حجيت سيره منوط به تاييد و امضاي شارع است. كما اينكه در ساختارگرايي با هر دو نتيجه مخالفت صورت گرفته و سيره حجت فطري قلمداد مي شود و نيازي به تاييد شارع ندارد. انسان شناسي ديني با تكيه بر ساحت عقلي انسان به ويژه تمسك به دو اصل اصاله تعميم الفهم و العمل و اصاله التعليم (رابطه عقل با نبوت) و با بهره گيري از ساحت فطرت انسان و همچنين چندساحتي دانستن انسان و تاكيد بر كرامت اكتسابي اجتماعي انسان در تحليل نحوه شكل گيري سيره عقلاء ياري رسان است. همچين با توجه به ساحت عقلي انسان به ويژه تكيه بر دو اصل وصول به واقع و اصل انسجام فكري و عملي و با بهره گيري از مسئوليت اجتماعي انسان بر حجيت سيره در صورت عدم مخالفت پافشاري مي كند همانطور كه از اصل هدايت پذيري (نيازمندي به هدايت) در اثبات حجيت استفاده مي كند.