همبودي اگوي استعلايي و تجربي در پديدارشناسي هوسرل

اين پژوهش مسئلۀ چالش برانگيز هويت اگوي استعلايي را در پديدارشناسي هوسرل بررسي كرده است. موقعيت كانوني اين نظريه از يك سوي، ابهامها و انتقادهاي اساسي از جانب فيلسوفان وابسته به سنت پديدارشناسي از سوي ديگر، ضرورت پژوهش در اين باره را آشكار مينمايد. هوسرل براساس تصويري كه به طور كلي از سرشت زندگي اگوئيك و توانايي انشقاق آن ارائه ميدهد به مسئلۀ ارتباط اگوي محض و تجربي كه به عنوان نقطۀ مركزي انتقادها تلقي شده است، ميپردازد. وي برپايۀ تز توليد اگوي استعلايي از طريق فعاليت اگوي خاص تجربي، اين نظريه را بيان كرده است كه اگوي تجربي اين قابليت اساسي را دارد كه خود را به طرق مختلف از هم باز شناسد و به توليد انبوهي از اگوهاي جديد مبادرت ورزد كه هر يك از آنها جريان آگاهي منحصر به فرد خود را دارد. از اين رو هوسرل ضمن ابراز انديشۀ همبودي اگوي استعلايي و تجربي، بر دو گونه نگريستن نسبت به اگو تأكيد ورزيده است. اگو را هم مي توان بسان ابژه اي در جهان نگريست و يا از منظر رابطۀ تجربه – جهان به منظور كشف ساختارهاي ذاتي تجربه. براين اساس اگوي استعلايي به عنوان تنها پس‌ماند پديدارشناختي تقليل استعلايي، به ما امكان دسترسي به منطقه‌ي هستيِ جديدي را كه مطلق است، مي دهد.