تبيين برهان صديقين و شواهد قرآني آن از منظر آيت الله جوادي آملي

برهان صديقين در مقام اثبات وجود خدا بدون وساطت مخلوقات است. فارابي، اين منهج را طرح و ابن سينا با تقرير برهان «امكان و وجوب» مدعي اقامه اين برهان شد، كه صديقين بودن آن، مورد اعتراض ملا صدرا قرار گرفت و نهايتاً خودِ ملا صدرا و پس از ايشان، علامه طباطبايي هر يك تقرير جديدي از اين برهان را ارائه فرمودند. حضرت آيت الله جوادي آملي از طرفي در مباحث برهاني، با همان ملاكي كه ملا صدرا در صديقين بودن برهان ابن سينا مناقشه كرده بود، در خود برهان ملا صدرا مناقشه نموده اند و نهايتاً بر برهان علامه طباطبايي تأكيد مي ورزند و از طرفي ديگر در مباحث تفسيري به بيان شواهد قرآني بر اين برهان پرداخته اند. اين پژوهش با روش توصيفي تحليلي در صدد پاسخ به اين سوال قرار گرفته است: تبيين برهان صديقين و شواهد قرآني آن از منظر آيت الله جوادي آملي چگونه است؟ كه در مقام پاسخ پس از تقرير برهان صديقين از منظر آيت الله جوادي آملي، به تبيين شواهد قرآني آن با توجه به آيه 45 سوره فرقان و 53 سوره فصلت و توضيح وجه شهادت و دلالت هر كدام از آيات بر مدّعا، همت گمارده است، تا اولاً نمونه‎اي از عقلاني بودنِ مفاهيم قرآن، ثانياً جلوه‎اي از تفكيك ناپذيري قرآن و برهان به صورت عيني و مصداقي، و ثالثاً جنبه‎اي از اعجاز علمي اين كتاب آسماني را نمايان سازد.