تحليل جايگاه و كاركرد انسان‌شناسي در روش‌شناسي پارادايم محور (با تكيه بر انسان شناسي علامه جوادي آملي)

پارادايم محوري چارچوبي نظري براي پژوهش‎ در علوم طبيعي و انساني است. در اين رويكرد روش‎شناسانه، به جايگاه معرفت‎شناسي و تا اندازه‎اي هستي‎شناسي در فرآيند تحقيق پرداخته مي‎شود اما انسان‎شناسي بصورت مستقل مورد توجه روش‎شناسان قرار نمي‎گيرد. هدف اين پژوهش معرفي و ارزيابي پارادايم‎محوري در روش‎شناسي تحقيق و ترسيم جايگاه انسان‎شناسي در روش‎شناسي است. روش پژوهش توصيفي-تحليلي است و يافته‎ها حاكي از اين است كه از آنجا كه روش‎شناسي تحقيق قائم بر معرفت-شناسي است و به استناد نظر علامه جوادي آملي، معرفت‎شناسي ابتناي به انسان‎شناسي دارد، لازم است در روش‎شناسي به صورت مستقل به انسان‎شناسي پرداخته شود. توجهات انسان‎شناسانه، ظرفيت‎هاي مهمي را پيش روي معرفت علمي قرار مي‎دهد و نگرش در باب ماهيت علم، روش شناخت و ساخت نظريه را به وضوح بيشتر مي‎رساند.