تبيين جامعه‌شناختي رابطه احساس ناامني با مسئوليت‌پذيري اجتماعي پس از خاتمه بحران كوويد-19

زمينه و هدف مسئوليت‌پذيري اجتماعي يكي از مهم‌ترين ويژگي‌هاي اجتماعي است كه هنگام بروز مخاطرات طبيعي و انساني، اهميتي مضاعف مي‌يابد. هدف پژوهش حاضر تبيين جامعه‌شناختي رابطه احساس ناامني و مسئوليت‌پذيري اجتماعي پس از خاتمه همه‌گيري بيماري كوويد-19 در شهر تبريز است. روش پژوهش حاضر به شيوه كمي و از طريق پيمايش انجام شد. جامعه آماري آن شهروندان 18 تا 70 سال شهر تبريز بودند كه 384 نفر از آن‌ها براساس فرمول كوكران به‌عنوان نمونه آماري با شيوه نمونه‌گيري خوشه‌اي و به‌صورت تصادفي انتخاب و بررسي شدند.  يافته هانتايج به‌دست‌آمده از بررسي داده‌هاي حاصل از تحقيق نشان داد ارتباط معني‌دار و معكوس بين احساس ناامني و مسئوليت‌پذيري اجتماعي وجود دارد. همچنين نتايج به‌دست‌آمده نشان داد مسئوليت‌پذيري اجتماعي افراد برحسب جنس، تحصيلات و شغل آن‌ها متفاوت است، اما سن پاسخگويان رابطه‌اي با مسئوليت‌پذيري اجتماعي آن‌ها ندارد.نتيجه گيري انسجام و تعلق اجتماعي در جامعه مي‌تواند تحت تأثير عوامل مختلفي خدشه‌دار شود و كنش‌هاي اجتماعي را تحت تأثير قرار دهد. احساس ناامني از عوامل اجتماعي است كه مي‌تواند ارزش‌هاي اجتماعي همچون احساس تعلق و مسئوليت‌پذيري اجتماعي را كاهش دهد. نتايج پژوهش حاضر نشان مي‌دهد همه‌گيري كرونا با تقويت رفتارهاي انزواگرايانه ناشي از انقطاع روابط اجتماعي و دوري‌گزيني افراد به‌واسطه ايجاد حس ناامني در تعاملات اجتماعي، عاملي در كاهش مسئوليت‌پذيري اجتماعي افراد بوده است.