تاثير تمرينات حركتي و شناختي بر عملكرد حركتي و توجه كودكان داراي اختلال هماهنگي رشدي

هدف: توجه مبناي پايه ريزي رفتار حركتي و رواني است و حركت سبب بهبود تمركز و توجه مي شود. لذا هدف از تحقيق حاضر بررسي تاثير تمرينات حركتي و شناختي بر عملكرد حركتي و بهبود توجه كودكان داراي اختلال هماهنگي رشدي بود.روش‌ها: روش تحقيق از نوع تجربي با طرح پيش آزمون – پس آزمون با يك گروه كنترل بود جامعه آماري تحقيق حاضر كودكان هفت تا ده سال مدارس ابتدايي دخترانه شهر كرمان بودند. 45 نفر از كودكان داراي اختلال هماهنگي رشدي با ميانگين سني 1.1±8.13 سال به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در سه  گروه 15 نفري؛ دو گروه آزمايشي و يك گروه كنترل قرار گرفتند. جهت جمع آوري داده ها ازپرسش نامه اختلال هماهنگي رشدي –نسخه والدين، آزمونMABC-2 و پرسش نامه كانرز استفاده شد. مداخله تمريني سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته اعمال شد گروه كنترل برنامه تمريني دريافت نكرد.نتايج: نتايج تحقيق حاضر نشان داد ميانگين نمرات پس آزمون گروه هاي تجربي در مقايسه با گروه كنترل به طور معناداري بهبود يافته است (0.05 P)، اما بين گروه هاي تمرينات شناختي و حركتي تفاوت معناداري وجود نداشت (0.05 P).نتيجه گيري: نتايج تحقيق حاضر نشان داد مداخله هاي تمريني عملكرد حركتي و توجه كودكان داراي اختلال هماهنگي رشدي را بهبود بخشد، لذا پيشنهاد مي شود اين روش هاي تمريني در مطالعات آينده مورد استفاده قرار گيرند.