تاثير درمان هم افزايي پي پرين و ممانتين در كاهش علائم افسردگي و بيان BDNF در آميگدال و هيپوكامپ مغز در مدل افسردگي اضطرابي ناشي از كورتيكوسترون در موش صحرايي

سابقه و هدف: افسردگي يكي از شايع‌ترين اختلالات رواني است. در رابطه با اثر ضد افسردگي پي پرين، مطالعاتي وجود دارد، لذا اين مطالعه به بررسي اثر هم افزايي پيپرين و ممانتين در بهبود رفتاري علائم افسردگي در مدل حيواني و بيان BDNF در مغز موش مي‌پردازد.مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، موش‌هاي صحرايي نژاد ويستار به 4 گروه تقسيم شدند: 1- هيچ دارويي به آن‌ها تزريق نشد، 2- دريافت كورتيكواسترون(mg/kg20) به‌صورت داخل صفاقي، 3- دريافت كورتيكوسترون و پي پرين (mg/kg10) به‌صورت داخل صفاقي و 4- علاوه بر كورتيكوسترون، پي پرين (mg/kg10) و ممانتين(mg/kg3) دريافت كردند. پس از اتمام دوره سه هفته‌اي، آزمون شناي اجباري جهت بررسي افسردگي، آزمون Plus-Maze جهت بررسي اضطراب و آزمون open-field جهت بررسي فعاليت لوكوموتور صورت پذيرفت. تجزيه و تحليل داده‌ها از طريق Post test Tukey و One-way ANOVA انجام گرفت. جهت بررسي بيان ژن BDNF از بافت‌هاي مغزي، روش real time PCR به‌كار رفت. يافته‌ها: آزمون شناي اجباري و Plus-Maze نشان داد كه بين گروه درماني (كورتيكوسترون+پي پرين+ ممانتين) و گروه (كورتيكوسترون+ پي پرين) تفاوت معني‌داري وجود دارد(0/05 P). هم‌چنين نتايج realtime PCR نشان داد كه افزايش معني‌دار بيان BDNF در گروه‌هاي (پي پرين+كورتيكوسترون) و (پي پرين+كورتيكوسترون+ ممانتين) نسبت به گروه كورتيكوسترون تنها و در گروه (كورتيكوسترون+پي پرين+ممانتين) در مقايسه با (كورتيكوسترون+ پي پرين) وجود داشت(0/05 P).استنتاج: اين مطالعه نشان داد كه پي پرين و ممانتين به تنهايي و به‌صورت هم افزا مي‌توانند به‌طور معني‌دار باعث كاهش علائم افسردگي و اضطراب در موش صحرايي گردند، كه اين كاهش افسردگي با افزايش بيان BDNF در مغز رت همراه بوده است.