اثرات ورزش شديد، فلوكستين و تاثير توام آن‌ها بر تغييرات ناشي از استرس تك واحدي طولاني مدت در رت‌هاي ماده

سابقه و هدف: بيماري استرس پس از تروما، بيماري روان‌پريشي است كه در صورت مواجهه با انواع مختلف استرسورها رخ مي‌دهد. كارايي روش‌هاي دارويي و روان درماني حتي در همراهي با يكديگر نيز هم‌چنان پايين است و بدين جهت درمان‌هاي مكمل مورد بررسي مي‌باشد. بهبود نسبي علائم بيماري با استفاده از داروهاي مهاركننده انتخابي برداشت سروتونين (SSRIs) مشاهده شده است، اثر ورزش نيز در بهبود سلامتي جسمي و روحي مشخص شده است، اما شدت ورزشي مناسب هم‌چنان مورد سوال مي‌باشد. بنابراين هدف از اين مطالعه بررسي اثر ورزش شديد و داروي فلوكستين و اثر توام آن‌ها بر آسيب‌هاي رفتاري و سلولي مولكولي ناشي از يك مدل استاندارد سندرم استرس پس از سانحه(PTSD) مي‌باشد. مواد و روش‌ها: از مدل استرس طولاني مدت تك واحدي به عنوان يك مدل براي القاء PTSD استفاده شد. مداخله ورزشي (روزي يك ساعت، با سرعت m/min 15) و دارويي (mg/kg 10) به مدت چهار هفته انجام گرفت. پس از انجام تست اضطراب، تحت بيهوشي عميق، نمونه خون جهت اندازه‌گيري ميزان IGF-1 سرم (روش الايزا) جمع‌آوري شد. قشر پره فرونتال نيز جهت اندازه‌گيري فاكتورهاي آپوپتوزي به روش RT-PCR فريز شد. يافته‌ها: رت‌هاي SPS افزايش اضطراب و كاهش IGF-1 سرم و افزايش بيان mRNA مربوط به Bax و Caspase-3 وكاهش بيان mRNA مربوط به Bcl2 در قشر پره فرونتـال را نشان دادنـد. هر دو مداخلـه به تنهايي و تـوام باعث افزايش IGF-1 و كاهش بيان فاكتورهاي پروآپوپتوتيك و افزايش بيان فاكتور آنتي‌آپوپتوتيك شدندو مداخله توام سبب كاهش اضطراب شد. استنتاج: مداخله ورزشي و فلوكستين و مداخله توام منجر به افزايش IGF-1 سرم و كاهش بيان فاكتورهاي پروآپوپتوتيك و افزايش بيان فاكتورآنتي آپوپتوتيك در قشر پره‌فرونتال شد و مداخله توام در كاهش اضطراب مفيد بود. با توجه به اين‌كه تاثير مداخله دارويي بارزتر از تاثير ورزش با شدت بالا بود، مشخص مي‌شود در گروه‌هايي كه تحت تاثير هر دو مداخله قرار گرفتند، فلوكستين نقش مهم‌تري را ايفا كرده است.