ارتباط هايپوساليويشن و خشكي دهان با كيفيت زندگي وابسته به سلامت دهان در بيماران مزمن كليوي تحت همودياليز

سابقه و هدف: در اين مطالعه رابطه هايپوساليويشن و خشكي دهان با كيفيت زندگي وابسته به سلامت دهان در بيماران مبتلا به نارسايي مزمن كليوي (CRF) تحت همودياليز مورد بررسي قرار گرفت. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي-تحليلي بر روي 200 بيمار مبتلا به CRF تحت همودياليز مراجعه‌كننده به بخش دياليز بيمارستان امام خميني شهرستان ساري در سال 1400 انجام شد. بيماران دو پرسشنامه‌ كيفيت زندگي وابسته به سلامت دهان (OHIP-14) با روش‌هاي ارزيابي additive و simple count را تكميل نمودند. براي تشخيص خشكي دهان از بيماران 9 سوال پرسيده شد كه 5 پاسخ مثبت نشان‌دهنده خشكي دهان بود و بزاق غيرتحريكي نيز جمع‌آوري شد. پس از جمع‌آوري، داده‌ها وارد نرم‌افزار SPSS 18 شد. از ضريب همبستگي پيرسون يا اسپيرمن براي بررسي نمره كيفيت زندگي با جريان بزاقي غيرتحريكي استفاده شد و براي مقايسه نمره كيفيت زندگي در دو گروه  دارا و فاقد خشكي دهان از آزمون t-test يا Mann-whitney استفاده شد. يافته‌ها: هيپوساليويشن در 66 نفر (33 درصد) مشاهده شد. نمره OHIP-14 در هر دو روش additive و simple count در بيماران با خشكي دهان و هيپوساليويشن بيش‌تر به‌طور معني‌داري بيش‌تر بود (0/05 P). در مقايسه متغيرهاي مختلف، 7/66 درصد بيماران با هيپوساليويشن بيش‌تر از 58 سال سن داشتند (P=0.007). به علاوه، 60/6 درصد بيماران با خشكي دهان، مبتلا به ديابت بودند (0/01=P). استنتاج: خشكي دهان و هيپوساليويشن موجب كاهش كيفيت زندگي بيماران CRF تحت همودياليز مي‌شود. همچنين خشكي دهان و هيپوساليويشن مشكلات به نسبت شايعي در ميان اين بيماران بودند. درمان اين مشكلات به‌دليل تاثير بر كيفيت زندگي بيماران ضروري مي‌باشد.