حذف دي اكسيد كربن از هواي محيط داخلي با استفاده از محلول جاذب نانوسيال

سابقه و هدف: افزايش غلظت دي‌اكسيدكربن در هواي محيط‌هاي داخلي به دليل عدم وجود تهويه مناسب موجب ايجاد اثرات سوء بر سلامت انسان مي‌شود. هدف از اين مطالعه حذف دي‌اكسيدكربن از يك فضاي بسته با استفاده از محلول جاذب نانوسيال هيدروكسيد سديم و تعيين تاثير غلظت جاذب، غلظت دي‌اكسيد‌كربن و نانوذرات دي‌اكسيد تيتانيوم بود. مواد و روش‌ها: آزمايشات در يك محفظه بسته در مقياس آزمايشگاهي انجام شد. پمپ مكش هوا متصل به راكتور جذب و دستگاه سنجش غلظت دي اكسيد كربن در داخل محفظه نصب شدند. با تزريق گاز دي اكسيد كربن در داخل محفظه غلظت هاي محدوده 500، 2000 و 5000 پي‌پي‌ام از اين گاز ايجاد شد. محلول جاذب هيدروكسيد سديم با غلظت‌هاي 0/1 ، 0/2 و 0/4 درصد بود. نانوذرات دي‌اكسيد تيتانيوم با غلظت 0/008 درصد و سورفكتانت كاتيوني با غلظت 0/003 درصد در ساخت نانوسيال مورد استفاده قرار گرفت. مقادير pH، هدايت الكتريكي (EC) و كربن غيرآلي (TIC) محلول‌هاي جاذب قبل و بعد از جذب دي‌اكسيدكربن اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: با استفاده از محلول جاذب هيدروكسيد سديم 0/4 درصد حاوي 0/008 درصد نانوذرات دي‌اكسيد تيتانيوم راندمان حذف دي اكسيد كربن براي غلظت‌هاي 500 و 5000 پي پي ام به‌ترتيب 72 و 44 درصد به‌دست آمد كه به‌ترتيب 20 و 10 درصد بيش‌تر از محلول جاذب فاقد نانوذرات بود. براي 5000 پي‌پي‌ام دي‌اكسيد‌كربن، افزايش غلظت محلول جاذب از 0/1 به 0/4 درصد موجب دو برابر شدن راندمان حذف شد. ميانگين TIC در نانوسيال نسبت به سيال پايه 20درصد افزايش بيشتري داشت. ميانگين كاهش EC در نانوسيال نسبت به سيال پايه 25 درصد بيش‌تر بود. ميانگين كاهش pH ناشي از جذب دي‌اكسيدكربن كم‌تر از يك واحد بود. استنتاج: نانوسيال هيدروكسيد سديم حاوي 0/008 درصد نانوذرات دي‌اكسيد تيتانيوم براي حذف دي‌اكسيدكربن از هوا كارآئي مناسبي دارد.