اثرات ورزش با شدت بالا بر رفتارهاي شبه اضطرابي، خاموشي ترس، فاكتورهاي نوروتروفيك و بيان ژن‌هاي مرتبط با آپوپتوز ناشي از القاء استرس در مغز موش صحرايي

سابقه و هدف: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) نوعي اختلال روان‌پريشي است كه پس از مواجهه با وقايع تروماتيك رخ مي‌دهد و با اضطراب و اختلال در فعاليت محور هيپوتالاموسي-هيپوفيزي-آدرنالي و اعمال شناختي همراه مي‌شود. فعاليت بدني مي‌تواند منجر به بهبود علائم اختلالات جسمي و رواني شود، با اين حال شدت و مدت تمرين مناسب هنوز جاي سؤال دارد. مطالعه حاضر، با هدف بررسي اثرات ورزش با شدت بالا بر رفتارهاي شبه اضطرابي، خاموشي ترس، فاكتور رشد شبه‌انسوليني (IGF-1) سرم، فاكتور نوروتروفيك مشتق از مغز (BDNF) و بيان ژ‌‌ن‌هاي مرتبط با آپوپتوز در قشر پره‌ فرونتال مدل PTSD موش صحرايي، انجام پذيرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، از استرس واحد طولاني‌مدت (SPS) براي القاء PTSD در موش‌هاي صحرايي نر بالغ نژاد ويستار استفاده شد. پس از 10 روز، حيوانات در گروه‌هاي ورزشي به مدت 4 هفته تحت تمرينات با شدت بالا بر روي تردميل (با سرعت 20 متر در دقيقه، 5 روز در هفته) قرار گرفتند. در ادامه، رفتارهاي شبه اضطرابي و خاموشي ترس به ترتيب با استفاده از آزمون‌هاي ميدان باز و شاتل باكس بررسي شدند. سپس IGF-1 سرم و BDNF مغز و بيان Bax، Bcl-2 و Caspase-3 در قشر پره‌فرونتال به ترتيب با استفاده از كيت‌هاي الايزا و Real-time PCR اندازه‌گيري شدند. يافته‌ها: موش‌هاي SPS افزايش اضطراب و كاهش خاموشي ترس، IGF-1 سرمي و BDNF پره‌فرونتال را در مقايسه با حيوانات كنترل نشان دادند. علاوه بر اين، SPS با افزايش Bax و كاسپاز-3 و كاهش Bcl-2 منجر به القاء آپوپتوز شد. ورزش با شدت بالا به طور معني‌داري (P 0/05 ) باعث كاهش آپوپتوز و افزايش IGF-1 سرم شد. استنتاج: ورزش با شدت بالا از طريق افزايش IGF-1 سرم و مهار آپوپتوز در قشر پره‌فرونتال موش‌هاي صحرايي مبتلا به PTSD، رفتارهاي شبه اضطرابي را كاهش مي‌دهد.