بررسي اثر رزوواستاتين بر سلول‌هاي پيراميدال هيپوكامپ و استرس اكسيداتيو در رت‌هاي نر آلزايمري

سابقه و هدف: بيماري آلزايمر نوعي اختلال تخريب عصبي است كه با تجمع پلاك‌هاي آميلوئيدي در نورون‫ها همراه است. افزايش كلسترول خون باعث افزايش رسوب اين پروتئين‌ها و تحليل حافظه مي‌شود. مطالعه حاضر با هدف بررسي اثر رزوواستاتين به‌عنوان داروي كاهنده كلسترول در رت‫هاي آلزايمري، انجام پذيرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه پژوهشي اصيل(تجربي)، حيوانات به گروه‌هاي كنترل، استرپتوزوتوسين (جهت القاء آلزايمر)، رزوواستاتين و رزوواستاتين همراه با استرپتوزوتوسين تقسيم شدند. در همه گروه‌ها سالين (μg/rat 1) و يا استرپتوزوتوسين (mg/kg 3) به‌صورت درون بطن مغزي تزريق شد. گاواژ سالين (ml/kg 1) يا رزوواستاتين (mg/kg 20 و 10) روزانه از يك روز قبل از كانول‌ گذاري شروع و به‌مدت دو هفته ادامه يافت. در پايان دوره‫ي تيمار آزمون اجتنابي غيرفعال، تعداد نورون‌ هاي سالم در ناحيه CA1 و اندازه‫گيري شاخص‎هاي استرس اكسيداتيو در سرم خون انجام شد. يافته‌ها: استرپتوزوتوسين در مقايسه با گروه كنترل به‫طور معني‫داري بازخواني حافظه، تعداد نورون‏هاي سالم در ناحيه CA1، قدرت آنتي‎اكسيدانتي كل و سطح آنزيم سوپراكسيد ديسموتاز را كاهش و ميزان مالون‎دي‎آلدهيد را افزايش داد (P 0/001). گاواژ رزوواستاتين (mg/kg 20) به‌مدت 2 هفته شاخص‫هاي فوق را در گروه استرپتوزوتوسين به‫طور معني‫داري معكوس كرد (P 0/001) كه به معني بهبود حافظه مي‌باشد. گاواژ رزوواستاتين به تنهايي تاثير معني‫داري بر شاخص‏هاي فوق نداشت (0/05 p). استنتاج: استرپتوزوتوسين از طريق مكانيسم‫هاي مختلف از جمله افزايش استرس اكسيداتيو و به‌دنبال آن مرگ سلولي منجر به كاهش نورون‏هاي ناحيه CA1 و كاهش حافظه مي‫شود. به نظر مي‌رسد رزوواستاتين قادر است از طريق مهار شاخص‎هاي استرس اكسيداتيو از اثرات مخرب استرپتوزوتوسين بر حافظه و يادگيري جلوگيري نمايد.