اثر بخشي تمرين استقامتي و مصرف نانوكوركومين بر حافظه كوتاه مدت موش‌هاي مبتلا به تومور مغزي گليوبلاستوماي مولتي فرم

سابقه و هدف: تومورهاي مغزي از كشنده‌ترين بدخيمي‌ها مي‌باشند و مي‌توانند به‌طور مستقيم مغز را درگير كنند كه اغلب با اختلال در عملكردهاي اجرايي و حافظه همراه است. هدف از اين مطالعه تعيين اثربخشي تمرين استقامتي و مصرف نانوكوركومين برحافظه كوتاه مدت موش‌هاي مبتلا به تومور مغزي گليوبلاستوماي مولتي فرم بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، 35 سر موش صحرايي نر سالم نژاد ويستار به‌طور تصادفي به 7 گروه 5 تايي شامل گروه كنترل سالم پايه، كنترل سالم 4 هفته، كنترل سرطان پايه، كنترل سرطان 4 هفته، گروه سرطان+ نانوكوركومين، سرطان+ تمرين و سرطان+ تمرين+ نانوكوركومين تقسيم شدند. يك هفته پس از تزريق سلول‌هاي سرطاني در قشر پيشاني، همه حيوانات با انجام تست حافظه و هم‌چنين گاواژ مكمل نانوكوركومين به ميزان mg/kg80 (28 روز، 5 روز در هفته) وارد برنامه اصلي تمرين بر روي نوارگردان (4 هفته، 18 متر بر دقيقه و 3 روز در هفته) شدند. در پايان موش‌ها قرباني، داده‌ها جمع‌آوري و نتايج با استفاده از آزمون‌هاي آماري تحليل واريانس يك طرفه و تعقيبي توكي آناليز گرديد. يافته‌ها: نتايج نشان داد تمرين استقامتي و مصرف نانوكوركومين به صورت معني‌داري باعث كاهش حجم تومور درگروه سرطان+ تمرين+ نانوكوركومين شد(P=0/001). هم‌چنين سبب افزايش معني‌دار حافظه كوتاه مدت درگروه‌هاي مورد مطالعه نسبت به گروه سرطان 4 هفته گرديد (P=0/001). استنتاج: براساس يافته‌هاي مطالعه حاضر انجام تمرينات استقامتي به همراه مصرف نانوكوركومين، احتمالا مي‌تواند علاوه بركاهش حجم تومور باعث بهبود حافظه كوتاه‌ مدت در موش‌هاي مبتلا به تومور مغزي شود.