بررسي شيوع چاقي و اضافه وزن در زنان متاهل در سن باروري استان مازندران و رابطه آن با عوامل اجتماعي و اقتصادي، سال 1399

سابقه و هدف: چاقي يك مشكل بهداشت عمومي رو به افزايش در دنيا است. در اين مطالعه، شيوع چاقي و اضافه وزن در زنان متاهل در سن باروري و ارتباط آن با عوامل تجمعي اجتماعي- اقتصادي در استان مازندران مورد بررسي قرار گرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي– همبستگي به روش خوشه اي چند مرحله اي، 540 زن  45-15 ساله تحت پوشش مراكز بهداشتي درماني استان مازندران در سال 1399 بررسي شدند. نمونه‌ها بر حسب نمايه توده بدن (kg/m2) به سه سطح چاق (30≤)، اضافه وزن (29.9-25) و طبيعي (24.9-18.5) تقسيم شدند. وضعيت اجتماعي-اقتصادي با استفاده از 8 شاخص و روش Oaxaca-Blinder decompositionتعميم يافته به سه سطح خوب (نمره بيش‌ترو مساوي 5)، متوسط (نمره 5-3) و ضعيف (مساوي يا كم‌تر از 3) طبقه‌بندي شد ارتباط متغيرهاي اجتماعي- اقتصادي يك بار به‌طور جداگانه و يك بار به صورت تجمعي با سطوح مختلف نمايه توده بدن در رگرسيون بايناري مورد بررسي قرار گرفت. يافته‌ها: شيوع چاقي و اضافه وزن به‌ترتيب 23.3 و 48.5 درصد بود. وضعيت اجتماعي- اقتصادي در 26.2 درصد نمونه‌ها خوب، 64.3 درصد متوسط و 9.5 درصد ضعيف بود. بين چاقي زنان با تعداد فرزندان (5.17-1.50 :CI 95 درصد، 2.72 : OR) و سابقه چاقي در والدين (0.94-0.19 : CI درصد 95 ، 0.43: OR) به ترتيب ارتباط معني‌دار مثبت و منفي وجود داشت. ارتباط معني‌داري بين چاقي زنان با وضعييت اجتماعي- اقتصادي تجمعي يافت نشد(P 05.0 ). استنتاج: در اين مطالعه، چاقي و اضافه وزن در زنان در سن باروري در همه سطوح اجتماعي- اقتصادي به ابعاد همه‌گيري نزديك بود. جهت بررسي دقيق‌تر عوامل مداخله‌كننده و توضيح دقيق‌تر علت افزايش روند سريع چاقي در طبقات اجتماعي– اقتصادي مختلف، مطالعات وسيع‌تري پيشنهاد مي‌گردد.