بررسي شيوع و الگوي مقاومت ميكروبي در بيماران مبتلا به عفونت‌هاي بيمارستاني در بيمارستان رازي قائم‌شهر، مازندران

سابقه و هدف: با وجود پيشرفت در روش‌هاي جديد درماني، عفونت‌هاي بيمارستاني هم‌چنان يكي از معضلات عمده بهداشتي و درماني است. عفونت‌هاي بيمارستاني همراه با ظهور و گسترش پاتوژن‌هاي با مقاومت چندگانه يكي از مهم‌ترين مشكلات بهداشتي در سراسر جهان است. اين مطالعه با هدف بررسي ميزان شيوع عفونت‌هاي بيمارستاني و تعيين الگوي مقاومت آنتي‌بيوتيكي در بيمارستان رازي قائم‌شهر، استان مازندران انجام پذيرفت. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي- مقطعي، در بيمارستان رازي قائم‌شهر، استان مازندران در سال 1397-1396 انجام شد. نمونه‌هاي جدا شده از بيماران بستري با كشت مثبت انتخاب شدند. الگوي مقاومت آنتي‌بيوتيكي با استفاده از روش ديسك ديفيوژن (Disk diffusion) انجام شد. يافته‌ها: از ميان 672 بيمار بستري در بخش هاي مختلف، بيش‌ترين توزيع فراواني بيماران در بخش عفوني (40 درصد) بود. شايع ترين پاتوژن جدا شده اشريشياكلي (26/2درصد)، آسينتوباكتر بائوماني (14/7 درصد)، انتروباكتر (14/1 درصد)، پسودوموناس آئروژنوزا (13/5 درصد) و سيترو باكتر (12/8 درصد) بودند. پاتوژن‌ها در برابر سفالوسپورين‌ها، فلوروكينولون‌ها و مهاركننده‌هاي بتا لاكتاماز و كارباپنم ها مقاومت بالايي نشان دادند. استنتاج: در مطالعه حاضر شايع‌ترين پاتوژن جدا شده اشريشياكلي بود. ظهور سيترو باكتر با مقاومت آنتي‌بيوتيكي بالا مي‌تواند ناشي از تغيير الگوي شيوع ميكروارگانيسم‌ها در اين بيمارستان باشد.