پيش درماني با سيلوستازول بر سميت سلولي و ژنتيكي ناشي از كربوپلاتين در سلول‌هاي اپيتليال برونش (Beas-2B) و لنفوسيت‌هاي خون انساني

سابقه و هدف: سيلوستازول دارويي است كه جهت درمان لنگش متناوب در بيماران مبتلا به بيماري‌هاي عروق محيطي استفاده مي شود. مطالعات قبلي نشان داده است كه اين دارو يك مشتق اكسي‌كينولون با اثرات ضد ترومبوتيك، گشادكننده عروق، آنتي‌ميتوژنيك و آنتي‌اكسيداني است. سيلوستازول اثرات خود را از طريق مهار فعاليت فسفو دي استراز 3 و جلوگيري از تخريب cAMP اعمال مي‌كند. مطالعه حاضر با هدف بررسي اثرات محافظتي سيلوستازول در برابر سميت سلولي و ژنتيكي ناشي از كربوپلاتين در سلول‌هاي نرمال ريه و لنفوسيت‌هاي خوني انسان انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، سلول‌هاي مورد مطالعه با غلظت‌هاي مختلف سيلوستازول (5، 25، 50 و 100 ميكرومولار) با كربوپلاتين در دوز بهينه القا‌كنندگي سميت (9/2 ميكرومولار) پيش درماني شدند. سميت سلولي و سميت ژنتيكي با استفاده از روش ميكرونوكلئوس و MTT، مورد بررسي قرار گرفتند. بررسي داده‌ها با استفاده از آناليز واريانس يك طرفه در نرم‌افزار Prism ورژن 8 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: اثرات سيتوتوكسيك كربوپلاتين در انكوباسيون 48 ساعته با غلظت‌هاي 0/3، 1، 3، 10 و 30 ميكرومولار به صورت وابسته به دوز مشخص شد. پيش درماني سيلوستازول در غلظت‌هاي 25، 50 و 100 ميكرومولار با كربوپلاتين 2/9 ميكرومولار به‌طور قابل‌توجهي زنده‌ماني سلول‌هاي نرمال ريوي را در مقايسه با كربوپلاتين به ‌تنهايي به‌عنوان گروه كنترل مثبت افزايش داد. به‌علاوه، سيلوستازول در غلظت‌هاي 50 و 100 ميكرومولار اثرات محافظتي ژنتيكي خود را از طريق سنجش ميكرونوكلئوس در برابر كربوپلاتين در غلظت IC50 در لنفوسيت‌هاي خوني نشان داد.استنتاج: سيلوستازول با تعديل سميت سلولي و ژنتيكي ناشي از كربوپلاتين در سلول‌هاي نرمال ريوي (Beas-2B) و لنفوسيت‌هاي خون انسان، اثرات محافظتي قابل ملاحظه‌اي را از خود نشان داده است.