ارتباط ترس از سقوط با انزواي اجتماعي و احساس تنهايي در سالمندان ديابتي مراجعه كننده به مراكز بهداشتي درماني شهرستان فريدونكنار در سال 1402

سابقه و هدف: ترس از سقوط به عنوان يك عامل مهم در كاهش فعاليت‌هاي روزمره زندگي سالمندان مبتلا به ديابت قلمداد مي‌شود، به نظر مي‌رسد كه ترس از سقوط مي‌تواند از طريق ايجاد محدوديت‌هاي عملكردي و كاهش فعاليت‌هاي اجتماعي سالمندان نقش تعيين‌كننده‌اي در ايجاد حس تنهايي و انزواي اجتماعي در سالمندان مبتلا به ديابت داشته باشد. لذا با توجه به اين‌كه تاكنون رابطه مستقيم ترس از سقوط با انزواي اجتماعي و احساس تنهايي در سالمندان ديابتي مورد بررسي قرار نگرفته است، مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط ترس از سقوط با انزواي اجتماعي و احساس تنهايي در سالمندان ديابتي مراجعه‌كننده به مراكز بهداشتي شهرستان فريدونكنار در سال 1402، انجام پذيرفت.مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر، يك مطالعه توصيفي- تحليلي، بود كه به‌صورت مقطعي روي سالمندان مبتلا به ديابت نوع 2 مراجعه‌كننده به مراكز بهداشتي درماني شهرستان فريدونكنار در سال 1402، انجام گرفت. در اين مطالعه، 398 سالمند مبتلا به ديابت شركت داشتند كه به شيوه‌ي تصادفي ساده انتخاب شده بودند. ابزارهاي پژوهش شامل فرم اطلاعات جمعيت شناختي، مقياس بين‌المللي كارآمدي سقوط در سالمندان، مقياس احساس تنهايي عاطفي و اجتماعي بزرگسالان و پرسشنامه انزواي اجتماعي مدرسي يزدي بودند. تجزيه تحليل داده‌ها با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي و آمار تحليلي نظير آناليزواريانس يك طرفه، تي مستقل، ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي چندگانه در نرم‌افزار SPSS21 انجام شد.يافته‌ها: ميانگين و انحراف‌معيار سني شركت‌كنندگان، 6/28±68/67سال بود كه بيش از نيمي از آن‌ها زن(66/8 درصد) بودند. ميانگين و انحراف‌معيار نمرات ترس از زمين خوردن، انزواي اجتماعي، احساس تنهايي در سالمندان به‌ترتيب11/60±51/53، 30/6±66/48، 2/96±64/53 به دست آمد. 94/7 درصد سالمندان، نگراني شديدي در مورد زمين خوردن داشتند. بين ترس از زمين خوردن با احساس تنهايي(0/389=r، 0/001=P) و انزواي اجتماعي(0/156=r، 0/002=P) ارتباط مثبت و معني‌داري وجود داشت. در نتايج تحليل مدل چند متغيره نيز به ازاي هر يك واحد نمره ترس از زمين خوردن، 0/1 واحد نمره انزواي اجتماعي در سالمندان مبتلا به ديابت افزايش يافته بود(0/05≥P).استنتاج: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه بين ترس از زمين خوردن و انزواي اجتماعي و احساس تنهايي، رابطه معني‌داري وجود دارد و هر چه سالمندان ترس بيش‌تري از زمين خوردن داشته باشند، احساس تنهايي و انزواي اجتماعي در آن‌ها بيش‌تر خواهد بود. با توجه به اين‌كه ارتقاي سلامت در سالمندان، مستلزم ارتقاي سبك زندگي بهداشتي و كنترل و مديريت عوامل روانشناختي از جمله احساس تنهايي و انزواي اجتماعي است و شناخت عوامل مرتبط با آن‌ها از اركان مهم مداخلات در گروه‌هاي مورد هدف در مفهوم كليدي «سالمندي سالم و موفق» تلقي مي‌شود، برنامه‌ريزي مؤثر در اين حوزه نيازمند شناخت و آگاهي كامل از ميزان ترس از سقوط در سالمندان و مرتفع كردن عواملي است كه احتمالا مي‌تواند با آن مرتبط باشند. از اين جهت ضروري است كه راهكارهاي مداخله‌اي مناسب براي كاهش ترس از سقوط و افزايش احساس امنيت در سالمندان ديابتي اتخاذ شود تا مشاركت و حضور اجتماعي آنان بهبود يابد.