بررسي اثر توام تمرين هوازي با رزوراترول برسطح SIRT1 و PGC 1α-عضله دوقلوي موش‌هاي صحرايي بعد از آسيب طناب نخاعي

سابقه و هدف: آتروفي عضلات اسكلتي ناشي از آسيب طناب نخاعي (SCI) مي‌تواند باعث اختلال در عملكرد متابوليك سيستميك به صورت ثانويه، مانند عدم تحمل گلوكز، ديابت نوع 2 و مقاومت به انسولين شود. از طرف ديگر گيرنده فعال كننده تكثير پروكسي زوم گاما هم فعال ساز 1 آلفا (PGC-1α)، سيرتوئين 1 (SIRT1)، عوامل شناخته شده و پروتئين‌هاي مرتبط درگير در آتروفي عضلات اسكلتي مي‌باشند. بنابراين هدف از تحقيق حاضر بررسي اثر تمرين هوازي همراه با مصرف رزوراترول بر سطح SIRT1 و PGC 1α-در عضله دوقلو موش‌هاي صحرايي بعد از آسيب طناب نخاعي بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، تعداد 36 سر رت نر نژاد ويستار با سن هشت هفته به صورت تصادفي در 4 گروه شامل كنترل، رزوراترول، تمرين و رزوراترول+تمرين (هر گروه 9 سر) قرار داده شدند. پس از بي‌هوشي، يك برش در خط وسط و روي برجستگي‌هاي مهره‌اي ايجاد شد، سپس عضلات و لاميناي مهره T9 بدون آسيب رساندن به سخت شامه برداشته شد، آسيب نخاعي با اعمال ضربه توسط وزنه ده گرمي از ارتفاع ۲۵ ميلي‌متري بر روي نخاع در قطعه T10 ايجاد گرديد. بعد از اطمينان از آسيب نخاعي، رزوراترول با دوز 10 ميلي‌گرم به ازاي هر كيلوگرم به صورت درون صفاقي و روزانه (هر روز صبح به مدت 4 هفته) تزريق شد. به موش‌هاي ساير گروه‌ها به مقدر مشابه سالين تزريق گرديد. تمرين هوازي به كمك سيستم حمايت وزن، به مدت 4 هفته، هر هفته 5 جلسه، هر جلسه ۵۸ دقيقه و با شدت 20 متر در دقيقه انجام شد. 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين عضله دوقلو پاي راست تمامي موش‌هاي صحرايي برداشته شد. سطح SIRT1 و PGC-1α عضله دوقلو به روش الايزا اندازه‌گيري شد. نتايج با استفاده از آزمون آناليز واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي LSD تحليل شد. يافته‌ها: سطح SIRT1 عضله دوقلو موش‌هاي مبتلا به SCI در گروه‌هاي رزوراترول و تمرين + رزوراترول نسبت به گروه كنترل بالاتر بود (مقادير P به ترتيب 00/23 و00/07)، اما سطح اين شاخص با وجود افزايش در گروه تمرين نسبت به گروه كنترل تفاوت معني‌داري مشاهده نشد (0/399=P). سطح SIRT1 عضله دوقلو در موش‌هاي مبتلا به SCI گروه تمرين+ رزوراترول به‌طور معني‌داري نسبت به گروه تمرين بالاتر بود (0/038=P). سطح PGC-1α عضله دوقلو موش‌هاي مبتلا به SCI در گروه‌هاي تمرين و تمرين + رزوراترول نسبت به گروه كنترل بالاتر بود (مقادير P به ترتيب 0/024 و 00/07)، اما سطح اين شاخص با وجود افزايش در گروه رزوراترول نسبت به گروه كنترل تفاوت معني‌داري مشاهده نشد (0/499=P). سطح PGC-1α عضله دوقلو در موش‌هاي مبتلا به SCI گروه تمرين+ رزوراترول به‌طور معني‌داري نسبت به گروه رزوراترول بالاتر بود(0/023=P).استنتاج: اين نتايج نشان‌ دهنده تأثير مثبت مصرف رزوراترول بر سطح SIRT1 و هم‌چنين تمرين هوازي بر سطح PGC-1α عضله دوقلو در موش‌هاي مبتلا به SCI مي‌باشد. اشاره شده است كه افزايش بيان SIRT1 و افزايش PGC-1α متعاقب آن را در پي دارد كه منجر به افزايش تعداد ميونوكلئوس‌ها مي‌شود كه روند ترميم پس از آسيب را بهبود مي‌بخشد و با تنظيم افزايشي و كاهش فرآيندهاي كاتابوليك در هيپرتروفي عضلاني نقش فعالي دارد. بنابراين تمرين هوازي همراه با مصرف رزوراترول مي‌تواند با تأثير بر سطح SIRT1 و PGC-1α عضلاني از آتروفي ايجاد شده در اثر آسيب نخاعي در عضلات پايين تر از سطح آسيب، جلوگيري نمايد.