ارزيابي نوروپاتي ديابتي با استفاده از نوار عصب در كودكان و نوجوانان مبتلا به ديابت نوع 1

سابقه و هدف: نوروپاتي ديابتي (DN) يكي از شايع‌ترين عوارض ديابت است كه مي‌تواند منجر به ناتواني و مرگ و مير شود. تقريبا نيمي از بيماران ديابتي به DN مبتلا خواهند شد. مطالعات اندكي به منظور ارزيابي شيوع DN در كودكان انجام شده است. بيش از 90 درصد كودكان ديابتي به ديابت نوع 1 (T1DM) مبتلا هستند. دقيق ترين راه تشخيص نوروپاتي، نوار عصب (NCV) است. بر اين اساس، هدف از اين مطالعه بررسي شيوع DN در كودكان مبتلا به T1DM، توسط علائم باليني، معاينات نورولوژيك و NCV بود.مواد و روش‌ها: اين مطالعه، يك مطالعه مقطعي است كه بين سال‌هاي 1400 تا 1402 انجام شد. بيماران (كم‌تر از 18 سال) مبتلا به T1DM كه حداقل 5 سال از تشخيص بيماري آن‌ها گذشته بود و از ساير بيماري‌ها مانند كم كاري تيروئيد و بيماري‌هاي عصبي عضلاني رنج نمي‌بردند، وارد مطالعه شدند. كودكاني كه مايل به انجام NCV نبودند، از مطالعه حذف شدند. اطلاعات دموگرافيك بيماران (سن، جنس، وزن، قد، شاخص توده بدني (BMI) و مدت ابتلا به ديابت) جمع‌آوري شد. علائم عصبي با استفاده از نمره علائم نوروپاتي (NSS) ارزيابي شد. از بيماران در مورد گزگز، سوزش، بي‌حسي، خستگي، گرفتگي و درد در اندام تحتاني سوال شد. سابقه باليني بيماران شامل HbA1c، فشار خون، رتينوپاتي، ليپوديستروفي، نفروپاتي، سابقه كتواسيدوز ديابتي و دوز روزانه انسولين مورد بررسي قرارگرفت. رفلكس آشيل، با استفاده از چكش رفلكس و عملكرد اعصاب محيطي از طريق مونوفيلامان 10 گرمي ارزيابي شد. بيماراني كه معيارهاي ورود به مطالعه را داشتند، NCV براي آن‌ها انجام شد. NCV توسط متخصص طب فيزيكي و توانبخشي انجام شد. در NCV، اعصاب حسي و حركتي پرونئال، تيبيال، و سورال در هر دو اندام تحتاني و اعصاب حسي و حركتي مديان و اولنار در هر دو اندام فوقاني مورد بررسي قرار گرفت.يافته‌ها: در پژوهش حاضر، 32 بيمار مبتلا به T1DM، معيارهاي لازم براي ورود به مطالعه را داشتند. ميانگين سن2/55 ±14/16 سال)، قد (8/96±154/28 سانتي‌متر)، وزن (12/32±±44/88 كيلوگرم) و BMI (3/787±±18/55) بيماران مورد ارزيابي قرار گرفت. ميانگين مدت زمان ابتلا به ديابت در بيماران مورد بررسي، 2/428±7/1 سال بود. ميانگين ميزان HbA1c، 1/941±±9/54 درصد بود. ميانگين NSS، 2/62±2/94 بود. نتايج NSS نشان داد كه 75/18درصد (امتياز: 3 يا 4)، 25/31 درصد ±(امتياز: 5 يا 6)، و 6/25 درصد از بيماران به ترتيب علائم خفيف، متوسط و شديد (امتياز: 7 تا 9) داشتند. فشار خون بيماران مورد بررسي در محدوده نرمال قرار داشت. ليپوديستروفي (21/87 درصد)، نفروپاتي (12/5 درصد) و رتينوپاتي (3/12 درصد) به ترتيب از شايع‌ترين عوارض ديابت نوع 1 در بيماران بودند. نتايج ارزيابي رفلكس آشيل نشان داد كه هيچ اختلالي در هيچ يك از بيماران وجود ندارد. تنها يكي (3/12 درصد) از بيماران مورد بررسي در ارزيابي توسط مونوفيلامان، مبتلا به اختلال اعصاب محيطي تشخيص داده شد. با اين حال، نتايج NCV اين بيمار نشان داد كه بيمار نوروپاتي محيطي ندارد.استنتاج: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه شيوع DN در كودكان و نوجوانان مبتلا به T1DM بسيار كم است. نتايج مطالعه حاضر همانند ساير مطالعات مشابه، نشان داد كه ارزيابي باليني صرف و داشتن علائم DN، به اندازه كافي براي تشخيص DN حساس نيست. بنابراين، ارزيابي بيش‌تر از طريق آزمون استاندارد(NCV) در اين زمينه موردنياز است. براساس نتايج مطالعه حاضر، NCV براي بيماران T1DM زير 18 سال كه نتايج مونوفيلامان 10 گرمي آن‌ها نيز منفي بود، پيشنهاد نمي‌شود. تعداد محدودي از بيماران در مطالعه حاضر مورد ارزيابي قرار گرفتند و انجام مطالعات با جمعيت بيش‌تر ضروري است.