افزايش بيان LINC01139 lncRNA به عنوان نشانگر زيستي بالقوه سرطان كلوركتال

سابقه و هدف: سرطان كولوركتال (CRC) از نظر ميزان بروز و مرگ و مير در بين انواع سرطان‌ها به ترتيب رتبه چهارم و دوم را به خود اختصاص داده است. اگرچه غربالگري سرطان كولوركتال در بهبود پيشگيري و درمان اين بيماري موثر بوده اما همچنان موانع متعدد از جمله متاستاز سرطان كولوركتال، پيش‌آگهي اين بيماري را به شدت مختل كرده است. RNA هاي غير كدكننده طولاني نوعي مولكول RNAi هستند كه در چندين گروه عملكردي طبقه‌بندي مي‌شوند و در برخي از مسيرهاي سلولي مهم شركت مي‌كنند. تعامل LncRNA-RNA ترجمه وتخريب mRNA را كنترل مي‌كند يا به‌عنوان اسفنج miRNA (microRNA) براي خاموش كردن عمل مي‌كند. تعامل LncRNA-پروتئين فعاليت پروتئين را در فعال‌سازي رونويسي و خاموش كردن تنظيم مي‌كند. راهنماي LncRNA، فريب، و داربست تنظيم‌كننده‌هاي رونويسي ناحيه تقويت‌كننده يا سركوب‌كننده ژن‌هاي كد كننده را براي تغيير بيان تنظيم مي‌كنند. RNA هاي غيركدكننده بلند به‌دليل نقش كليدي در تنظيم بيان ژن و اثرات بالقوه در مسيرهاي سيگنالينگ سلولي، توجه روزافزون محققان را به خود جلب كرده‌اند. اين RNA ها، به عنوان نشانگرهاي زيستي، در تشخيص، پيشرفت و پيش‌آگهي سرطان كولوركتال نقش مهمي ايفا مي‌كنند. اين مطالعه با هدف بررسي تغيير سطح بيان RNA غيركدكننده LINC01139 در سرطان كولوركتال در مقايسه با بافت سالم انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي ابتدا تغيير بيان ژن LncRNA LINC01139 از دو پايگاه داده UALCAN و Gepia2 در بافت‌هاي توموري آدنوكارسينوما كولون در مقايسه با بافت سالم بررسي شد. سپس total RNA از 41 نمونه بافت توموري سرطان كولوركتال و 41 نمونه بافت سالم مجاور تومور استخراج شد و پس از بررسي كيفي و كمي RNA استخراج شده، سنتز cDNA با استفاده از كيت انجام گرديد. سپس با طراحي و سنتز پرايمر اختصاصي، ميزان بيان RNA غيركدكننده LINC01139 در دو بافت توموري و سالم با استفاده از تكنيك Real time RT-PCR اندازه‌گيري شد. در پايان با در نظر گرفتن ژن Gapdh به‌عنوان ژن خانه‌داري، داده‌هاي حاصل به‌وسيله نرم‌افزار Graph pad prism تجزيه و تحليل گرديد. يافته‌ها: تجزيه و تحليل داده‌هاي اين مطالعه براساس آناليزهاي بيوانفورماتيكي نشان داد كه بيان RNA غيركدكننده LINC01139 در تومورهاي كولوركتال كاهش مي‌يابد اين در حالي است كه بيان اين ژن به‌طور قابل توجهي در بافت‌هاي توموري (اعم از متاستازي و غير متاستازي) در مقايسه با بافت نرمال مجاور مستقل از جنس افزايش مي‌يابد (0001.0P ) ولي تفاوت بيان معني‌داري بين نمونه‌هاي غيرمتاستازي و متاستازي مشاهده نشد (05.0P ). هم‌چنين نشان داده شد كه افزايش بيان RNA غيركدكننده LINC01139 در بافت‌هاي توموري مي‌تواند به‌عنوان نشانگر زيستي در شناسايي بافت‌هاي توموري از بافت‌هاي سالم كولوركتال (0001.0, P 81.0 = AUC) عمل كند. استنتاج: باتوجه به نقش شناخته شده LINC01139 lncRNA در مسير سيگنالينگ HIF1α به‌عنوان داربست، عملكرد انكوژنيك LINC01139 lncRNA در سرطان كبد از طريق محور miR-30/MYBL2 و برهمكنش قوي Linc01139-PIP3 LncRNA و اثر بر مسير PIP3-AKT، به نظر مي‌رسد افزايش بيان LINC01139 lncRNA سيتوپلاسمي و عملكرد آن به‌عنوان يك آنكوژن، احتمالاً مي‌تواند از طريق مسيرهاي سيگنالينگ در سرطان‌زايي كولوركتال دخيل باشد.