بررسي يافته‌هاي تروماي زانو در بيماران مراجعه‌كننده به بخش اورژانس

سابقه و هدف: تروما به زانو يكي از شايع‌ترين آسيب‌ها در افراد به ويژه در افراد جوان ديده مي‌شود و تاخير در تشخيص شكستگي‌هاي زانو و آسيب‌هاي بافت نرم در زانو باعث، محدوديت حركت، ناپايداري و درد مداوم زانومي شود. با استفاده از اين پژوهش مي‌توان ارتباط بين علايم ابتدايي بيماران با نياز به اقدام بعدي را نشان داد، تا آسيب‌هاي همراه با مفصل زانو كه در گرافي ساده زانو مشخص نمي‌باشد، شناسايي گردد و يافته‌هاي بيماران از نظر نياز به اقدام بعدي مورد ارزيابي قرار گيرد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش يك مطالعه مشاهده‌اي، است كه كليه بيماران كه در طول دوره مطالعه با تروماي زانو مراجعه نمودند، وارد مطالعه شدند. كليه اطلاعات اين بيماران در فرمي شامل سن، گروه سني و جنس، اطلاعات پذيرش و ترخيص نظير تاريخ مراجعه، تاريخ ترخيص، مدت زمان بستري، مكانيزم تروما، بيماري زمينه‌اي، درد زانو، محدوديت حركت، همارتروز، آسيب همراه، خراشيدگي پوست، عدم توانايي در راه رفتن، سابقه تروماي زانو، يافته گرافي، يافته سي تي زانو، يافته MRI، يافته ارتروسكوپي، Lysholm and tegner knee score، تشخيص احتمالي در اورژانس، نوع درمان در اورژانس، مدت زمان بستري در اورژانس، ترخيص از اورژانس، در صورت بستري اقدامات انجام شده، مدت زمان بستري در بخش و تشخيص قطعي، جمع‌آوري گرديد. سپس 4 هفته بعد از ترخيص از طريق تماس تلفني با ارجاع به درمانگاه ارتوپدي مورد پيگيري قرار گرفتند و اقدامات تشخيصي و درماني ديگر در اين بيماران بررسي شد. اطلاعات توسط مجري طرح بدون مداخله در روند مراقبت بيمار انجام گرفت. داده‌هاي كمي به صورت ميانگين و انحراف معيار و داده‌هاي كيفي به‌صورت فراواني و درصد بيان شدند. براي ارزيابي متغيرهاي كمي در دو گروه از آزمون independent student t test و براي ارزيابي متغيرهاي كيفي از آزمون Chi-Square و تست دقيق فيشر استفاده شد. يافته‌ها: در طي دوره مطالعه 177 نفر مورد بررسي قرار گرفتند. ميانگين سن بيماران 08.13±24.21 بوده است كه (7.76 درصد) 138 نفر مرد بودند. بيش‌ترين آسيب در اثر حوادث ترافيكي ايجاد شد. تشخيص اوليه در اورژانس با تشخيص نهايي ارتباط معناداري داشتند. بين يافته‌هاي MRI (Magnetic resonance imaging) با محدوديت حركت زانو و عدم تحمل در راه رفتن ارتباط معناداري از نظر آماري ديده شد. بين وجود آسيب قطعي در زانو با محدوديت حركت زانو و لاسراسيون و خراشيدگي روي زانو و ناتواني در وزن‌گذاري روي زانو از نظر آماري ارتباط معنا داري ديده شد. مكانيزم آسيب و لاسراسيون زانو، عدم توانايي در راه رفتن و يافته‌هاي مثبت گرافي و MRI در بيماراني كه تحت اقدامات تهاجمي قرار گرفتند نسبت به كساني كه درمان نگهدارنده براي آن‌ها انجام شد؛ اختلاف معناداري از نظر آماري وجود داشت. استنتاج: مكانيزم آسيب در بيماران و وجود علايم باليني نظير محدوديت حركت زانو و عدم توانايي در وزن‌گذاري در راه رفتن و وجود لاسراسيون و خراشيدگي‌هاي پوستي روي زانو، علي‌رغم نبود يافته در بررسي‌هاي اوليه در بخش اورژانس، نشانه احتمال بالايي از وجود آسيب داخل مفصل زانو است و نياز به ارزيابي و پيگيري بعدي دارند.