ارتباط بين شاخص تري گليسيريد گلوكز و بيماري شريان كرونري در سالمندان ديابتيك

سابقه و هدف: بيماري‌هاي قلبي-عروقي، مهم‌ترين بيماري دوران سالمندي بوده و اخيرا، تأثير شاخص تري‌گليسيريد گلوكز(TyG) به عنوان يكي از شاخص‌هاي مقاومت به انسولين، در ديابت نوع 2 و بيماري عروق كرونر مورد توجه محققان قرار گرفته است. تحقيقات صورت گرفته قبلي ارتباط بين مقاومت به انسولين و كلسيفيكاسيون عروق كرونر قلب را نشان مي‌دهند. از آن‌جا كه شاخص تري‌گليسيريد گلوكز (TyG) شاخصي است كه به آساني در دسترس مي‌باشد، اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط بين شاخص تري‌گليسريد و قندخون ناشتا و بيماري عروق كرونر قلبي و ديابت در سالمندان اميركلا، انجام پذيرفت. مواد و روش‌ها: اين مطالعه بصورت مورد شاهدي، بر روي سالمندان شركت‌كننده در فاز دوم مطالعه كوهورت سلامت و سالمندي اميركلا (AHAP) انجام شد. افراد گروه مورد ۲۰۰ نفر بودند كه از ميان سالمندان ديابتي مبتلا به بيماري‌هاي قلبي عروقي به صورت تصادفي انتخاب شدند. گروه كنترل (۲۰۰ نفر) هم پس از همسان‌سازي براساس سن و جنس از بين ساير سالمندان ديابتي غير مبتلا به صورت تصادفي انتخاب شدند. اطلاعات بيماران مثل سن، جنس، شاخص توده بدني، ديابت، بيماري شريان كرونر، سابقه ديس لپيدمي، داروهاي مصرفي، تري گليسيريد، قند خون ناشتا، سيگار، فشارخون سيستوليك و دياستوليك، كلسترول، كراتينين، فعاليت بدني و HbA1C در چك ليستي جمع‌آوري گرديد. شاخص TyG براساس فرمول ln [تري گليسيريد ناشتا (mg/dL) × گلوكز ناشتا (mg/dL) 2/] محاسبه شد. در انتها با نرم‌افزار SPSS نسخه 25، از ميانگين، انحراف‌معيار و درصد براي توصيف داد‌ه‌ها، مقايسه متغيرهاي كيفي با ابتلا به بيماري عروق كرونر قلبي با آزمون كاي اسكوئر و مقايسه متغيرهاي كمي با آزمون t مستقل در تحليل تك متغيره استفاده شد. هم‌چنين تعديل متغيرهاي مخدوشگر، با بهره‌گيري از رگرسيون لجستيك چند متغيره صورت گرفت. يافته‌ها: در اين مطالعه 400 سالمند ديابتيك شركت‌كننده در فاز دوم مطالعه كوهورت اميركلا از نظر ارتباط بين شاخص تري‌گليسيريد گلوكز و بيماري شريان كرونري مورد بررسي قرار گرفتند. ميانگين سني سالمندان مبتلا به بيماري شريان كرونر برابر 10.6±46.70 و سالمندان بدون بيماري شريان كرونر 49.6±50.70سال بود. شاخص تري‌گليسيريد گلوكز در سالمندان ديابتيك با و بدون بيماري شريان كرونر به ترتيب 68.3±0.9 و 65.0±30.9 بود كه به لحاظ آماري معني‌دار گزارش نشد (92.0=P). متوسط كلسترول در سالمندان ديابتيك بدون بيماري شريان كرونر به طور معني‌داري بيش‌تر از سالمندان مبتلا به بيماري شريان كرونر بود (001.0 P). متوسط كراتينين (004.0=P)، تعداد بيماري‌هاي همراه (001.0 P) و داروهاي مصرفي (001.0 P) در سالمندان ديابتيك مبتلا به بيماري شريان كرونري به طور معني‌داري بيش‌تر بود. احتمال بيماري شريان كرونري در سالمندان ديابتيكي كه كلسترول بالاي 200 mg/dL (549.0=OR، 018.0 P=) يا مصرف داروهاي آنتي ليپيد (050.0=OR، 002.0 P=) يا بيش‌تر از سه بيماري زمينه‌اي (356.4=OR، 0001.0 P=) داشتند، بيش‌تر بود. استنتاج: بر‌اساس نتايج مطالعه در سالمندان ديابتيك، شاخص تري‌گليسيريد گلوكز نمي‌تواند يك فاكتور خطر مستقل و ابزار مناسب براي پيش‌بيني باليني بيماري عروق كرونر در ديابت تيپ 2 باشد و در نهايت نقش شاخص تري‌گليسيريد گلوكز در بيماري‌هاي عروق كرونر و انواع مختلف بيماري‌هاي قلبي- عروقي نيازمند تحقيقات بيش‌تر است