بررسي ميزان بروز ديابت مليتوس بارداري و برخي از پيامدهاي ديگر بارداري در زنان با گلوكز پلاسماي ناشتاي غير طبيعي در سه ‌ماهه اول بارداري

سابقه و هدف: به دليل تغييرات متابوليكي خاص دوران بارداري، شناسايي خطرات بارداري و مداخله به‌موقع مي‌تواند سلامت مادر و نوزاد را بهبود بخشد. بهترين نتايج پيشگيري از ديابت بارداري در اقدامات سبك زندگي در اوايل بارداري به‌دست مي‌آيد. امروزه گلوكز پلاسماي ناشتاي غيرطبيعي (FBS) به‌طور معمول در اوايل بارداري اندازه‌گيري مي‌شود؛ اما با اين حال ارتباط آن با پيامدهاي بارداري مبهم مي‌باشد. هدف مطالعه حاضر بررسي ميزان بروز ديابت مليتوس بارداري و برخي از پيامدهاي ديگر بارداري در زنان با FBS در سه ‌ماهه اول بارداري مي‌باشد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي آينده‌‌نگر، بر روي 230 زن با حاملگي تك قلو در كلينيك بيمارستان امام خميني ساري در سال 1401 انجام شد. پس از كسب رضايت آگاهانه، نمونه خون زنان باردار در سه ‌ماهه اول بارداري جمع‌آوري و FBS ثبت شد. همچنين در هفته‌هاي 24 تا 28 بارداري، زنان براساس نتايج آزمايش تحمل گلوكز 75 گرم(OGTT) مجددا بررسي شدند. زنان براساس FBS به دو گروه شامل طبيعي (mg/dL 100-92) و غيرطبيعي (mg/dL 126-101) تقسيم شدند. تمام مادران در مدت بارداري و به‌طور متوسط، 2 روز پس از تولد نوزاد، فالوآپ شدند و پيامدهاي بارداري مادر و نوزاد ثبت گرديد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS ورژن 22 تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار سن مادران گروه FBS طبيعي 5.61±31.05 سال و در مادران گروه FBS غيرطبيعي 6.24±32.46 سال بود. تعداد بارداري به‌ترتيب در 64 درصد (80 نفر) و 51.4 درصد (54 نفر) مادران كم‌تر و مساوي دو بارداري و تعداد زايمان نيز به‌ترتيب در 75.2 درصد (94 نفر) و 66.7 درصد (70 نفر) كم‌تر و مساوي 2 زايمان بود. شايع‌ترين بيماري زمينه‌اي هيپو تيروئيدي بود كه در 20 درصد مادران با FBS طبيعي و 21 درصد مادران FBS غيرطبيعي وجود داشت. نتايج نشان داد در هفته‌هاي 24 تا 28 بارداري، 56.5 درصد (130 نفر) از مادران داراي تست تحمل گلوكز خوراكي مختل بودند كه از نظر آماري معني‌دار بود (0.048=P). ارتباط بين مرده زايي (0.593=P)، جنين IUGR (0.392=P)، اختلالات فشارخون مرتبط با بارداري (0.904=P)، هيپوگليسمي نوزاد (1=P)، ميزان مايع آمونياك در هفته 28 بارداري (0.915=P) و هفته 36 بارداري (0.537=P) و نمره آپگار دقيقه اول (0.514=P) و دقيقه پنجم (0.296=P) با FBS غيرطبيعي در اول بارداري معني‌دار نبود. ارتباط معني‌داري بين OGTT مختل و FBS اول بارداري وجود داشت و 69.5 درصد مادران با FBS اول بارداري در محدوده mg/dL 126-101 داراي OGTT مختل بودند(0.0001 P). هم‌چنين نوع زايمان سزارين (0.037=P) و دريافت انسولين (0.031=P) و سن بارداري كم‌تر از 37 هفته در زمان زايمان (0.047=P) با FBS اول بارداري ارتباط معني‌داري داشت. استنتاج: نتايج نشان داد FBS در سه ‌ماهه اول با ديابت بارداري و پيامدهاي بارداري مرتبط مي‌باشد و مي‌تواند به‌عنوان يك تست غربالگري ساده و كم هزينه براي شناسايي بارداري‌هاي در معرض خطر GDM و برخي از پيامدهاي نامطلوب بارداري از جمله نوع زايمان، دريافت انسولين و سن بارداري در زمان زايمان استفاده شود.