بررسي ارتباط بين مهارت بازانديشي و پيشرفت تحصيلي دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان

مقدمه: بازانديشي، يك مهارت كليدي براي يادگيري از تجربه است كه منجر به اصلاح بينش و عملكرد مي‌شود. هدف اين مطالعه، بررسي ارتباط بين مهارت بازانديشي و پيشرفت تحصيلي بود.روش‌ها: مطالعه از نوع توصيفي و همبستگي بود كه در سال 1401 بر روي دانشجويان پزشكي اجرا شد. نمونه‌گيري به روش تصادفي طبقه‌اي نسبتي از هر مقطع انجام گرديد. ابزار مورد استفاده، پرسش‌نامه‌ي بازانديشي بود كه نسبت روايي محتوا و پايايي براي پرسش‌نامه به ترتيب 0/75 و 0/75 محاسبه شده بود. داده‌هاي حاصل، مورد تجزيه و تحليل آماري، توصيفي و تحليلي (فراواني، ميانگين، انحراف معيار، همبستگي Pearson و رگرسيون خطي) قرار گرفت.يافته‌ها: داد 301 پرسش‌نامه جمع‌آوري شد كه 54/5 درصد خانم‌ها و 87/4 درصد، مجرد بودند. ميانگين و انحراف معيار معدل كل نمونه‌ها (1/31 ± 16/57)، معدل دوره (1/28 ± 16/76) و نمره‌ي بازانديشي كل (7/32 ± 64/67) بود. در بررسي ارتباط بين نمره‌ي حيطه‌ي بازانديشي قبل از عمل و معدل دوره در مقطع كارورزي (0/19 = R، 0/05 = P) و نمره‌ي حيطه‌ي بازانديشي بعد از عمل و معدل دوره در مقطع كارورزي (0/25 = r و 0/01 = P) ارتباط كوچك معني‌داري وجود داشت. در رگرسيون خطي معدل دوره، بازانديشي و سن، مدل در مقطع كارورزي معني‌دار شد كه 6 درصد از واريانس معدل دوره را نمره‌ي بازانديشي تبيين مي‌كند (0/06 = r، 0/04 = P).نتيجه‌گيري: نتايج نشان‌دهنده‌ي اين بود كه در مقطع باليني بازانديشي دانشجويان قبل از عمل و بعد از عمل ارتباط معني‌داري با پيشرفت تحصيلي آن‌ها داشته است كه با توجه به اين ارتباط، لازم است كه برنامه‌ريزان آموزشي توجه ويژه به برگزاري دوره‌هاي پرورش مهارت بازانديشي در اين مقطع داشته باشند.