بررسي اثر مهاري ايزورامنتين بر بيان ژن‌هاي NOXs و سطح ROSتوليد شده در سلول‌هاي ستاره‌اي كبد و نقش آن در جلوگيري از پيشرفت فيبروز كبدي

مقدمه: بيماري فيبروز كبدي اغلب به فعال شدن سلول‌هاي ستاره‌اي كبد (Hepatic stellate cells) HSC و تشكيل بيش از حد زخم در كبد نسبت داده مي‌شود. ايزورامنتين با مهار بيان ژن‌هاي فيبروژنيك ناشي از (Transforming growth factor beta) TGF-β1، در برابر فيبروز كبدي اثر محافظتي دارد. در اين مطالعه، نقش ايزورامنتين بر ميزان بيان فاكتورهاي فيبروز كبدي و سطح (Reactive oxygen species) ROS در سلول‌هاي ستاره‌اي كبد مورد بررسي قرار گرفت.روش‌ها: ابتدا سلول‌ها تا رسيدن به تراكم مناسب در محيط كشت DMEM همراه با 10 درصد از (Fetal Bovine Serum) FBS كشت داده شدند و با غلظت‌هاي 75 و 100 ميكرومولار از ايزورامنتين به مدت 24 ساعت تيمار شدند، سپس ميزان بيان ژن‌هايα-SMA ، Collagen1α ، NOX1، NOX2 و نيز سطح ROS براي ارزيابي فيبروز كبدي مورد سنجش قرار گرفت.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه ميزان بيان ژن‌هايα-SMA ، Collagen1α، NOX1، NOX2 و نيز سطح ROS در غلظت ng/m2 از TGF-β1 نسبت به گروه شاهد، افزايش معني‌داري پيدا كرد. همچنين در حضور غلظت‌هاي 75 و 100 ميكرومولار ايزورامنتين بيان اين ژن‌ها و نيز سطح ROS نسبت به گروه فيبروز به صورت معني‌داري كاهش يافت.نتيجه‌گيري: TGF-β با افزايش بيان ژن‌هاي درگير در پيشرفت بيماري فيبروز كبدي و نيز افزايش سطح ROS يافت افزايش توليد ماتريكس خارج سلولي از جمله Collagen1α مي‌شود. ايزورامنتين باعث كاهش بيان ژن‌هاي درگير در پيشرفت فيبروز كبدي مي‌شود. در نتيجه مي‌تواند از پيشرفت فيبروز كبدي جلوگيري كند.