بررسي تأثير ادغام افقي در آموزش علوم پايه پزشكي عمومي: يك مطالعه‌ي تركيبي

مقدمه: برنامه‌ي بازنگري شده‌ي آموزش پزشكي عمومي از سال 1396 بر اساس ادغام افقي و ارائه‌ي دستگاه‌محور به‌ويژه در مباحث فيزيولوژي و علوم تشريح اجرا شد. هدف از مطالعه‌ي حاضر، بررسي تأثير ادغام افقي در آموزش دروس علوم پايه پزشكي عمومي بود.روش‌ها: در اين مطالعه‌ي تركيبي به مقايسه‌ي عملكرد دانشجويان دوره‌ي علوم پايه پزشكي عمومي ورودي‌هاي قبل و بعد از بازنگري در دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در سال 1401 پرداخته شد. در مرحله‌ي كمي، تعداد 224 نفر به روش سرشماري وارد مطالعه شدند و اطلاعات فردي و شاخص‌هاي مربوط به پيشرفت تحصيلي ايشان استخراج گرديد. در مرحله‌ي كيفي، مصاحبه‌هاي نيمه سازمان‌يافته با مدرسان اين برنامه تا اشباع اطلاعات انجام و با روش تحليل محتواي قراردادي، تجزيه ‌و تحليل گرديد.يافته‌ها: ميانگين معدل دوره‌ي علوم پايه، تعداد ترم‌هاي مشروطي و تعداد دروس مردودي دانشجويان در ورودي‌هاي مختلف با يكديگر، تفاوت آماري معني‌داري نداشت (0/05 P)، اما ميانگين معدل علوم تشريح بعد ازادغام بالاتر (0/001 P) بود. در بخش كيفي از مجموع مصاحبه‌ها، 249 كد كه در 2 طبقه‌ي اصلي سياست‌هاي دانشگاهي و سياست‌هاي بالادستي و 6 طبقه‌ي فرعي شامل برنامه‌ريزي آموزشي، اعضاي هيأت علمي و دانشجويان در هر طبقه اصلي استخراج گرديد.نتيجه‌گيري: به جز افزايش معدل علوم تشريح دانشجويان بعد از بازنگري، ساير شاخص‌هاي پيشرفت تحصيلي، تفاوت معني‌دار نداشت كه علت اين امر را مي‌توان به ورود بيشتر دانشجويان با معدل ديپلم پايين‌تر، رتبه‌هاي ضعيف‌تر كنكور و همچنين به كوتاه بودن فاصله‌ي زماني بين مداخله و ارزيابي پيامدها نسبت داد.