تأثير تمرينات HIIT بر تغييرات Pannexin-1،P2X7، NLRP-1 بافت قلب موش‌هاي صحرايي نر نژاد ويستار مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، مطالعه‌ي تأثير تمرينات HIIT بر تغييرات سطوح پروتئين‌هاي Pannexin-1، P2X7، NLRP-1 بافت قلب موش‌هاي صحرايي نر نژاد ويستار مبتلا به ديابت نوع 2 مي‌باشد.روش‌ها: در اين مطالعه، تعداد 40 سر موش صحرايي نر 8 هفته‌اي از نژاد ويستار به طور تصادفي به چهار گروه سالم كنترل+سالم تمرين+ديابت تمرين+ديابت كنترل (10 = n) تقسيم شدند. به موش‌هاي گروه‌‌هاي مبتلا به ديابت به وسيله‌ي رژيم غذايي پرچرب و تزريق درون صفاقي استرپتوزوسين ديابت القا گرديد. پس از آن برنامه‌ي تمرينات HIIT شامل 6 وهله 2 دقيقه‌اي تمرين با 80 درصد اوج سرعت در هفته اول بود كه هر هفته 10 درصد به سرعت آن‌ها اضافه شد و تا 12 وهله در هفته‌ي هفتم و هشتم ادامه پيدا كرد. ۴8 ساعت پس از آخرين جلسه‌ي تمرين تحت شرايط استريل بافت قلب جدا گرديد و با استفاده از روش وسترن‌بلات ميزان سطوح پروتئين‌ مورد نظر اندازه‌گيري شد. از روش آماري one-way ANOVA و آزمون تعقيبي Tukey استفاده شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد، ديابت سبب افزايش معني‌دار مقادير پروتئين‌هاي Panexin-1، P2X7، NLRP-1 در بافت قلب موش‌هاي صحرايي مبتلا به ديابت نسبت به گروه سالم شد (0/5 ˂ P). همچنين مشخص شد، 8 هفته تمرين HIIT باعث كاهش معني‌دار در مقادير پروتئين‌هاي Panexin-1، P2X7، NLRP-1 در بافت قلب موش‌هاي صحرايي مبتلا به ديابت تمرين كرده نسبت به گروه ديابت كنترل شد (0/5 ˂ P).نتيجه‌گيري: در نهايت مي‌توان بيان كرد كه تمرينات HIIT، نقش مفيدي در تنظيم سطح قند خون و مقادير پروتئين‌هاي Pannexin-1، P2X7،NLRP-1  را در بافت قلب موش‌هاي صحرايي مبتلا به ديابت داشته و احتمالاً مي‌تواند به عنوان يك راهبرد غيردارويي اميدواركننده باشد.