ارزيابي موانع دريافت فعال‌كننده پلاسمينوژن بافتي در بيماران مبتلا به سكته مغزي حاد ايسكميك در بيمارستان امام خميني اروميه

زمينه و هدف: ظهور داروهاي ترومبوليتيك افق‌هاي جديدي را در درمان مبتلايان به سكته حاد ايسكميك مغزي گشوده است و اين مطالعه با هدف ارزيابي موانع دريافت فعال‌كننده پلاسمينوژن بافتي در بيماران مبتلا به سكته مغزي حاد ايسكميك در بيمارستان امام خميني اروميه انجام شد.روش بررسي: اين مطالعه به‌صورت توصيفي-تحليلي به شيوه مقطعي از اول فروردين الي 29 اسفند 1394 بر روي بيماران مبتلا به سكته حاد ايسكميك مغزي مراجعه‌كننده به اورژانس بيمارستان امام خميني اروميه به روش نمونه‌گيري سرشماري انجام شد كه براي جمع‌آوري داده‌ها از چك ليستي كه شامل اطلاعات دموگرافيك بود استفاده شد كه داده‌ها بعد جمع‌آوري وارد SPSS software, version 18 (SPSS Inc., Chicago, IL, USA) شده و با كمك آمار توصيفي تجزيه‌و‌تحليل شد.يافته‌ها: در اين مطالعه نتايج نشان داد كه از 100 بيمار مورد‌بررسي يك درصد بيماران حايز دريافت داروي rtPA بودند و شايعترين عامل ممانعت‌كننده در دريافت دارو به ترتيب مربوط به تاخير در مراجعه به بيمارستان (69%)، تاخير در رويت سي‌تي اسكن (49%)، تاخير در ويزيت سرويس نورولوژي (40%)، تاخير در آماده شدن آزمايشات (26%) و از ميان كنترا انديكاسيون‌هاي دريافت دارو، بهبود سريع علايم با 19% قرار داشتند. ميانگين‌هاي زماني بين شروع علايم تا ورود به اورژانس، ورود بيمار به اورژانس تا ويزيت پزشك، جوابدهي آزمايشات، انجام سي‌تي اسكن، مشاوره نورولوژي و تصميم نهايي براي بيمار به ترتيب برابر با 1305، 13، 118، 151، 162، 1523 دقيقه به‌دست آمد.نتيجه‌گيري: مهمترين مانع در شروع به موقع ترومبوليتيك تراپي تاخير در مراجعه به اورژانس است. بنابراين آموزش همگاني در جهت ارتقاء سطح آگاهي عمومي جامعه مي‌تواند در كاهش اين تاخير زماني موثر باشد.