پريشاني وجودي در مراقبت‌هاي تسكيني از بيماران مبتلا به سرطان در مراحل پاياني زندگي: يك مرور نظام‌مند

زمينه و هدف: پريشاني وجودي، از جمله تجربه‌هاي رايج بيماران در مراحل پاياني زندگي است. بنابراين، هدف از انجام پژوهش حاضر مرور مطالعات و مفهوم‌بندي پريشاني وجودي در مراقبت‌هاي تسكيني از بيماران مبتلا به سرطان است.روش بررسي: اين مطالعه از نوع مرور نظام‌مند بوده كه جست‌وجوي آن از 1 ارديبهشت تا 31 تير 1402 در دانشگاه علامه طباطبايي و در بانك‌هاي اطلاعاتي MEDLINE, Web of Science/PubMed و Scopus صورت گرفت. يافته‌ها: پس از جست‌وجو، غربالگري و انتخاب مقالات منتخب براساس معيارهاي ورود و خروج، در نهايت 22 مقاله وارد مطالعه شدند كه از ميان آنها، سه مطالعه مروري، هشت مطالعه كمي و 11 مطالعه كيفي بودند. در كنار بررسي شيوع اين علامت، بيماران تجربه‌ي خود را از پريشاني وجودي در چند دسته توصيف كرده‌اند: احساس تنهايي و انزوا (يا از دست دادن سيستم حمايتي)، نگراني‌هاي مربوط به روابط (نگراني درباره‌ي خانواده، تغيير در روابط و وجود روابط متعارض)، از دست دادن كنترل/خودمختاري (كنترل فيزيكي، كنترل شناختي و هيجاني)، باري بر دوش ديگران بودن، از دست دادن حس پيوستگي و تداوم (از دست دادن نقش‌ها، فعاليت‌هاي لذت‌بخش و حس خود بودن)، ناتمام گذاشتن وظايف زندگي، نااميدي/ درماندگي، انحلال/ فروپاشي برنامه‌هاي آينده، عدم قطعيت و ابهام دلهره‌آور، احساس گناه/ حسرت گذشته، فقدان معنا، افكار اجتناب‌ناپذير مرگ. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد مضامين مطرح شده فراتر از تفاوت‌هاي فرهنگي، رنج جهاني انسان را نشان مي‌دهد كه مفهوم‌سازي دقيق آن مي‌تواند به توسعه‌ي مداخلات درماني مؤثر جهت كاهش پريشاني وجودي كمك كند.