ارتباط بين شاخص توده بدني (BMI) اوليه مادر و افزايش وزن دوران بارداري با پيامدهاي بارداري: يك مطالعه مقطعي

زمينه و هدف: يكي از عوامل مؤثر بر نتيجه بارداري، شاخص توده بدني اوليه و مقدار وزن‌گيري دوران بارداري است. هدف مطالعه حاضر، بررسي ارتباط بين BMI اوليه مادر و افزايش وزن دوران بارداري با پيامدهاي بارداري بود. روش بررسي: مطالعه مقطعي حاضر از شهريور 1400 تا شهريور 1401، روي 455 زن باردار مراجعه‌كننده به بيمارستان افضلي‌پور كرمان انجام شد. براي گردآوري داده‌ها، وزن اوليه مادر، قد مادر، ميزان افزايش وزن طي بارداري و BMI محاسبه و به چهار طبقه پايين‌تر از نرمال، نرمال، اضافه وزن و چاق تقسيم شد. عوارض مادري-جنيني در فرم ثبت اطلاعات درج شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش‌هاي آمار توصيفي، تحليلي و SPSS software, version 24 (IBM SPSS, Armonk, NY, USA) استفاده شد.يافته‌ها: ميانگين سن زنان 6.82±27.56 سال بود. BMI بيش از 40% آنها (44.4%)، نرمال (26-19.8) و بيش از 45% آنها داراي اضافه وزن 11.5-16 بودند (45.5%). بين BMI اوليه با افزايش وزن دوران بارداري (0.001=P)، ديابت بارداري (0.001=P) و وزن نوزادان (0.019=P) ارتباط معناداري وجود داشت. بين افزايش وزن دوران بارداري با زايمان زودرس (0.001=P)، زايمان طبيعي (0.001=P)، ديابت بارداري (0.001=P) و آپگار نوزادان (0.001=P) نيز ارتباط معناداري ديده شد. نتيجه‌گيري: بالا بودن BMI مادر و افزايش وزن دوران بارداري مي‌توانند موجب عوارضي در مادر و جنين شوند. بنابراين، مراقبت‌هاي دوران بارداري بايد با دقت بيشتري انجام شوند و ارايه‌دهندگان مراقبت‌هاي خدمات سلامت، بايد مادراني را كه BMI غيرطبيعي و افزايش وزن بارداري نامناسب دارند در گروه پرخطر و تحت مراقبت خاص قرار دهند تا عوارض مادري و جنيني به حداقل برسد.