بررسي تاثير جايگزيني بوته سيب‌زميني بر عملكرد، قابليت هضم، رفتار نشخوار، فراسنجه‌هاي خوني و شكمبه‌اي در ميش‌هاي نژاد دالاق

زمينه مطالعاتي: يكي از راهكارهاي موجود براي كاهش هزينه خوراك و در نتيجه هزينه توليد و قيمت محصول، استفاده از پسماندها و ضايعات كشاورزي قابل مصرف در جيره دام مي‌باشد. هدف: اين آزمايش به منظور بررسي اثرات سطوح مختلف بوته سيب زميني بر عملكرد، قابليت هضم، رفتار نشخوار، فراسنجه‌هاي خوني و شكمبه‌اي در ميش‌هاي دالاق انجام شد. روش كار: بدين منظور از 18 راس ميش نژاد دالاق با وزن 2.8±29 كيلوگرم استفاده شد. اين آزمايش در قالب طرح كاملا تصادفي با 3 تيمار با درصدهاي به‌ترتيب صفر، 20 و 40 درصد، جايگزيني ضايعات زراعي گياه سيب‌زميني به‌جاي كاه و 6 تكرار بود. طول دوره 35 روز كه 7 روز عادت‌پذيري و 28 روز دوره آزمايشي بود. جيره‌ها هر روز در دو نوبت، ساعت 8 صبح و ساعت 4 عصر خوراك پس از توزين در اختيار ميش‌ها قرار مي‌گرفت. هم‌چنين دام‎ها به‌صورت انفرادي در قفس‎هاي نگهداري دام قرار داشته و دسترسي آزاد به آب داشتند. اندازه‌گيري قابليت هضم جيره به روش نشانگر داخلي خاكستر نامحلول در اسيد در 3 روز آخر آزمايش و نمونه‌گيري از خون و مايع شكمبه در روز آخر آزمايش صورت پذيرفت. نتايج: با توجه به نتايج در بين تيمارهاي آزمايشي از نظر افزايش وزن روزانه، وزن انتهاي دوره و ضريب تبديل اختلاف معني‌داري مشاهده نشد. ولي در ميزان مصرف خوراك بين تيمارهاي آزمايشي اختلاف معني‌داري مشاهده شد(0.05 P). هم‌چنين با اينكه در بين تيمارهاي آزمايشي از نظر قابليت‌هضم ماده خشك و الياف نامحلول در شوينده خنثي اختلاف معني‌داري مشاهده نشد، ولي بيشترين ميزان قابليت هضم متعلق به تيمار 40درصد بوته سيب زميني بود. قابليت هضم ماده آلي تحت تاثير تيمارهاي آزمايشي قرار گرفت(0.05 P). بين تيمارهاي آزمايشي اختلاف معني‌داري در رفتار خوردن، نشخوار و جويدن و استراحت وجود داشت(0.05 P)، به‌طوري‌كه با افزايش مقدار بوته سيب‌زميني، رفتار جويدن و نشخوار افزايش و ميزان استراحت كاهش يافت. همچنين سطوح مختلف بوته سيب‌زميني تاثير معني‌داري بر روي فراسنجه‌هاي خوني و شكمبه‌اي نداشت. نتيجه‌گيري نهايي: بر اساس نتايج حاصل از اين آزمايش، مي‌توان از بوته سيب‌زميني تا 40درصد در تغذيه ميش‌ها استفاده كرد.