تحليل و تطبيق شخصيت صحابه و مشايخ در روايات مثنوي و ماخذ آن براساس نظريه‌ ريمون كنان

در بررسي عناصر داستان، شخصيت عنصري است كه تأثير بسياري بر ساير عناصر دارد. پژوهش حاضر«تحليل و تطبيق شخصيت‌هاي صحابه و مشايخ در روايات مثنوي و مآخذ آن بر اساس نظريه‌ ريمون‌كنان» مي‌باشد كه با بهره‌گيري از منابع كتابخانه‌اي و به شيوه‌ توصيفي- تحليلي انجام شده است. مولوي در بعد شخصيت، انواع شخصيت‌هاي صحابه و مشايخ را به تناسب نوع قصه و پيام آن به‌كار مي‌گيرد و شخصيت‌ها مطابق با تعاريف امروزي در مثنوي مجال حضور مي‌يابند. هدف از اين پژوهش، شناساندن توانايي‌هاي مولوي در شخصيت‌پردازي داستان‌هاي مربوط به مشايخ و صحابه با توجه به تكنيك‌هاي نوين شخصيت‌پردازي و داستان‌نويسي است. مولوي در شخصيت‌پردازي داستان‌هاي مشايخ و صحابه و بيان جزئيات حكايات چندان به مآخذ وفادار نيست و به تناسب بافت كلام و تبيين مقاصد ذهني خود، در روايات زيرمتن تغييراتي داده‌ است. راوي روايت‌هاي مثنوي از ابزارهاي شخصيت‌پردازي به بهترين شكل در قالب گفتگو، توصيف و كنش براي بازتاب ويژگي‌هاي شخصيت‌هاي عرفا و صحابه استفاده كرده و معمولاً در اين امر، از هر سه شيوه‌ مستقيم و غيرمستقيم و تلفيقي بهره برده است. كه شيوه‌ غيرمستقيم و به ويژه عنصر گفتار و كنش اعم از عادتي و غيرعادتي كاربرد بيشتري دارد.