فردوسي و شاهنامه در متون منثور عرفاني

داستان هاي اساطيري و ملي، در متون ادبي و غيرادبي و عرفاني و جز آن، از وجوه متعددي مورد توجه بوده است. در اين پژوهش كه به روش توصيفي تحليلي و با استفاده از منابع كتاب‌خانه‌اي انجام گرفته؛ به بررسي چند موضوع اساسي خواهيم پرداخت: ارزيابي وثاقت ستايش و بزرگداشت فردوسي و شاهنامه از سوي عرفا در روايات موجود در متون عرفاني و غيرعرفاني؛ تأثير جريان هاي فكري حاكم بر عصر در ايجاد نگاه مثبت يا منفي در ميراث عرفاني نسبت به شاهنامه و داستان هاي شاهنامه اي؛ بررسي دلايل ورود برخي ابيات شاهنامه يا منسوب به شاهنامه به متون عرفاني. بررسي انجام شده نشان مي‌دهد به دليل اشتهار و رواج برخي ابيات شاهنامه در متون مختلف، اين ابيات به احتمال و بر اساس شواهد به‌جا مانده در متون، از نيمه‌ سده‌ پنجم به بعد به منابع عرفاني راه يافته باشد جز چند روايت، از خلال برخي آثار عرفاني كه گواهي بر تمجيد و تعظيم صريح عرفايي معدود از فردوسي و اثر سترگ اوست؛ مي توان به جايگاه حماسه‌ ملي نزد صوفيه و عرفا پي برد.