بررسي فراشعر به عنوان ژانر مادر در مكتب اصالت كلمه

آغاز دهه‌ ۸۰  شمسي آرش آذرپيك در كتاب «جنس سوم» براي نخستين بار تمام محدوديت‌هاي شعر انگارانه و داستان ‌انگارانه را با معرفي ژانر «فراشعر» در هم شكست. وجود سيستم انضمامي، تغيير مسير طريقت ادبي به حقيقت ادبي با اتخاذ ارتباط بي‌واسطه، فراروي و رسيدن به جنس سوم  و كلمه – كاراكتر مولفه‌هايي هستند كه كشف جديدي را در حوزه‌ ادبيات ايران و جهان به منصۀ ظهور رسانيد. فرا شعر با ايجاد ظرفيت سازي فوق‌العاده و با هم افزايي ساحت‌هاي نگرش و نگارشي قادر است كه تمام قالب‌ها و سيستم‌هاي شعري در ادبيات ايران از جمله  كلاسيك، نيمايي، سپيد، آزاد و ... را  در كنار هم به نگرگاهي صلح آميز دعوت كند و همچنين فراشعر بدون نفي يا تحقير ظرفيت‌هاي ادبي ديگر همچون نمايش نامه، فيلم نامه، ديالوگ، مونولوگ... با آغوشي باز بدون قيد و شرط آنها را مي‌پذيرد و جلوه‌اي از وجود بي پايان كلمه را براي خواننده عيان مي‌سازد. اين پژوهش با روش توصيفي تحليلي به دنبال بيان اين موضوع است كه «فراشعر» به عنوان يك ژانر مادر آنچنان قدرتمند است كه قلم ورز در حوزه‌ ادبيات و هنر بدون غل و زنجير مي‌تواند يك اثر بكر خلق نمايد و با رها كردن خود از ابزار گونگي كلمه بر خلاف ديگر سبك‌ها و مكاتب از تمام سيستم‌هاي شعر محورانه و داستان محورانه عبور كند و در جهان شعر به سوي كلمه محوري يعني مقام جامع وجودي كلمه (لوگوس) حركت كند و خود را در يك قلم و هنر متعالي به جهان ادبيات و هنر معرفي مي‌كند.