نوآوري، تجزيه و تركيب وزن در غزل معاصر با تكيه بر موسيقي در اشعار آرش آذرپيك

وزن و موسيقي يكي از ساحت‌هاي كلمه است كه با تأكيد بر جوهره‌ گفتاري، نوشتاري و معنايي نمود و بروز يافته هر چند تأكيد اصلي بر جوهره‌آوايي-گفتاري است. وزن و موسيقي تا انقلاب نيما به تبعيت از غزل كلاسيك سروده مي‌شد اما با انقلاب نيما و جنبش سيمين بهبهاني در غزل معاصر، وزن عروضي و موسيقي غزل دست‌خوش تغيير شد. شاعران پسا‌سيميني در وزن عروضي و موسيقي نوآوري نداشته‌ و اغلب از وزن‌هاي جويباري بهره برده‌اند اما آرش آذرپيك يكي از ادامه دهندگان راه سيمين است كه در وزن‌هاي ابداعي و با بسامد فراوان غزل سروده و دست به نوآوري زده است. مقاله‌ حاضر كه با هدف بررسي ميزان نوآوري، تجزيه و تركيب اوزان عروضي در غزل معاصر با تكيه بر موسيقي شعر آذرپيك و با روش توصيفي تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي گردآوري شده؛ به دنبال يافتن پاسخ براي اين پرسش‌هاست: آذرپيك براي برون رفت از محدوديت فرم بيروني غزل (موسيقي و وزن) چگونه عمل كرده؟ او به عنوان يكي از كساني كه در دو دهه‌ 80-90  به نوآوري در فرم دروني دست زده‌اند؛ مبدع وزن تازه ‌يا نوآوري در حيطه‌ وزن بوده است؟ ابداعات او كدامند؟ ما ابتدا وزن‌هاي پركاربرد، نوآور و كلاسيك در اشعار آذرپيك و سپس وزن‌هاي سنتي، سيميني و وزن نو جدا و تحليل نموديم و براي هركدام نمونه آورده و نهايتا عملكرد نوآورانه‌ آذرپيك مورد بررسي قرار گرفت و اين نتيجه به دست آمد كه آذرپيك جزء معدود غزل‌سرايان پساسيميني است كه در ساحت وزن و موسيقيِ غزل مبدع و نوآور است.