واكاوي نگاه عرفاني مولانا به نماد طوطي در غزليات شمس

نماد و رمز گونه‌اي از بيان است كه حاوي مفهوم و حقيقتي غيرمحسوس است و به گوينده اين اجازه را مي‌دهد كه از محدوديت زبان حسي خارج شود. مولانا كه شاعري عارف است از نماد در جهت مطرح كردن عقايد عرفاني خود بهره مي‌گيرد، اين مقاله به بررسي هدف مولانا از نمادپردازي طوطي در غزليات شمس مي‌پردازد و سعي بر آن نموده است كه تأويل و تفسيرهاي جذّاب و رازناك او را از اين نماد نشان دهد. بيش از 80 بيت بسامد كاربرد طوطي در غزليات شمس مي‌باشد كه از نمادگشايي آن‌ها مفاهيم مهمي مانند: پرواز روح به سوي عالم بالا، قبض و بسط، غيرت عارفانه، صمت و خاموشي، تداعي فرشتگان، دم مسيحايي، خوش‌يمني و رابطه تقابلي آن با زاغ و جغد استخراج مي‌شود. اين مقاله با روش توصيفي_تحليلي صورت گرفته است و با بررسي مفاهيم ياد شده تلاش نموده الگوي فكري شاعر نسبت به طوطي در غزليات شمس را تبيين سازد.