نيك منظري شاهان غزنوي در مدايح فرخي، عنصري و منوچهري

سلاطين غزنوي، مديحه سرايان بسياري را جذب دربار خود مي‌كردند تا علاوه بر افزودن به هيبت و شكوه دربار، باعث تخليد نام آنها شوند و نقش رسانه‌اي خود را كه ارائه تصويري آرماني از حاكمان است اجرا كنند. اين شاعران علاوه بر ستايش شاهان و اميران در برخورداري از صفاتي مثل: شجاعت، بخشندگي و عدالت كه هويت يك شاه آرماني را مي سازد برخورداري او از طلعت شاهانه را هم مورد ستايش قرار مي‌دادند. اين پژوهش برآن است تا مشخص كند چهره و ظاهر ممدوحان صاحب قدرت در مدايح سه شاعر اين دوره(فرخي، عُنصري و منوچهري) چگونه توصيف شده است؟روش تحقيق در پژوهش حاضر، توصيفي – تحليلي و ابزار مورد استفاده، ديوان شاعران است. بدين منظور تمامي ابيات مرتبط با توصيفات ظاهري حاكمان در مدايح مورد بررسي قرار گرفته است كه بر اساس آن مشخص گرديد: سلاطين و اميران غزنوي در مدايح، به اين صفت ستوده شده اند و هدف از بيان نيك منظري آنها، علاوه بر ترسيم چهره اي محبوب از ممدوح، به اعتبار اينكه مردم به صورت فطري زيبايي را دوست دارند، بيان فرهمندي و برخورداري او از تأييدات آسماني است. با توجه به اينكه مدايح اين شاعران در دواوين ثبت و در كوي و برزن و مجالس براي مردم خوانده مي شد، تبليغ نيك منظري و نيك طلعتي شاهان و اميران در اقصا نقاط امپراطوري بزرگ غزنويان، در ذهن مردمي كه آنها را نديده بودند چهره اي زيبا و آراسته ترسيم مي‌كرد كه آن را نشانه خجستگي و جلوه اي الهي مي دانستند.