فردوسي و نقد منازعه دروني در سپهر انديشه ايراني بر اساس نظريه هرمنوتيك قصدگراي كوئنتين اسكينر

شاهنامه فردوسي درنگاه اغلب شارحان، روايتگر جنگ هاي گوناگون و مزمن ايران با دشمنان بيروني است. اما اگر به اعتبار سخن فردوسي دو پيامدِ نگارشِ شاهنامه را «وحدت بخشي»و«آگاه سازي» تعريف كنيم، درتفسيري جديد مي توان فردوسي را درمقام روايتگري ناقد ديد كه در پسِ روايت هاي شاهنامه به طرح مساله «منازعه دروني منتهي به فروپاشي ايران» مي پردازد. هدف اين مقاله بررسي «منازعه دروني» در ايران و نقد آن در شاهنامه است. بدين‌ترتيب مساله اصلي اين است كه:«منازعه دروني» به عنوان مساله ايران در انديشه فردوسي چگونه درشاهنامه مطرح است؟ براساس يافتة پژوهش و با بهره گيري از روش تحليل مضمون و نظريه هرمنوتيك قصدگراي كوئنتين اسكينر، شاهنامه درعين حال كه طيف وسيعي از ايده هاست، دركليت خود به طرحي انتقادي از الگوي كنش ايراني معطوف به منازعه دست مي دهد كه در پسِ نبردهاي حماسي و اسطوره اي پهلوانان مساله از هم گسيختگي هويت را در اثر منازعه هاي مداوم و رقابت هاي خشونت آميز اقوام و خاندانهاي ايراني مطرح مي كند. بنابراين و در چارچوب نگاه انتقادي فردوسي به پديده منازعه دروني درتاريخ ايران، نتيجه اين بررسي ضمن آشكار ساختن خطاي فهم تاريخي، به دست دادن تفسير جديدي از انديشه فردوسي درجهت فهم كنوني مساله است.