نمود جنسيت‌گرايي، ناجنسيت‌گرايي و فراجنسيت‌گرايي در شعر فروغ فرخزاد

زبان از عناصر بنيادين نوشتار به شمار مي‌رود. بسياري معتقدند ميان زبان مردانه و زنانه در نوشتار تفاوت وجود دارد لذا در شاخۀ راديكال و پست‌مدرن جنبش زنان فمينيسم زبان و نوشتار زنانه مورد توجه بسياري قرار گرفت؛ هر چند وجود چنين زباني، با منطق شكل‌گيري خود زبان سازگار نيست و عنصر جنسيت نمي‌تواند عامل مؤثري براي ايجاد زباني مستقل باشد. بنابراين از زبان و نوشتار زنانه به عنوان يك رويكرد به زبان و نوشتار يا نوعي شيوۀ نگارش كه در قيد و بند جنسيت قرار گرفته مي‌توان ياد كرد؛ لذا نگرش فرافمنيسم از شاخۀ زبان‌شناسي فراساختارگرا با تمايزي كه بين نوشتار زنانه (جنسيتي) نوشتار فراجنسيتي و غيرجنسيتي قائل است سعي دارد نمونه‌هايي را بررسي و نگرش‌هاي ذكر شده را تبيين و تشريح نمايد. مقالۀ حاضر ضمن بررسي انواع نوشتار اعم از جنسيتي، فراجنسيتي، غيرجنسيتي مي‌كوشد نگاهي متفاوت به نسبتِ بين زبان و جنسيت و هر گونه الگوي پيشيني دارد كه زبان نوشتار را به زنانه و مردانه تقسيم مي‌كند؛ داشته باشد لذا با بررسي آثاري از فروغ فرخزاد نمونه‌هايي از انواع روابط بين زبان و نوشتار را ارائه مي‌دهد تا نشان دهد تقسيم‌بندي نوع نوشتار به زنانه و مردانه نگرشي كاملاً جنسيت‌زده است. اين پژوهش مفهوم نوشتار زنانه و مردانه و يافتن پاسخ‌هايي فراتر از آنچه گذشتگان ارائه كرده‌اند را به به روش توصيفي_تحليلي با استفاده از منابع كتابخانه‌اي و تحليل داده‌ها را به صورت كيفي گردآوري كرده است.