انگيختارهاي اسطوره گرايي رمان غرب

در تمدن غرب، ژانر رمان بدان روي به اسطوره گراييد كه اساطير به سبب كاركردهاي ايدئولوژيك، هماره نفي و سترده مي‌شدند. حتي در زينة نخست، بازگشت آن به رمان غرب بيانگر وجه بينامتني است. در اين فرايند و فرگشت كلان نگري، زمينه‌ها و انگيختارهاي بنياديني كه به غايت در ديگرگوني انديشه‌اي تمدن غرب تاثيرگذار بوده و اسباب كاررفت اساطير كهن و برساخته‌ها را در قلمرو رمان اين تمدن فراهم مي‌آورند؛ ديده مي‌شوند. نخست، تقابل ماهوي با نفي اساطير. دوديگر، زمان پريشي گزارش رخدادها و دست يافتن به ادراكات خودمحوري؛ سه ديگر، رجحان خداباوري بر گسست هويت و نيز پذيرش استحاله ناشي از آن؛ چهارم، دادخواهي جريان‌هاي معترض (فمينيسم تماميت خواه و راديكال) و كوشش براي اصلاح زيرساخت‌هاي فكري جوامع غربي. پنجم، بازسازي اسطوره‌هاي كهن و بازيافت برساخته‌ها. انگيختار ششم، ارجاع انتزاعات با ادراك عينيات. آنچه كه نبايد از نظردور افتد؛ اين انگيختارهاي هرمنوتيك است كه از پاسخ غرب به حقايق تاريخ معاصر، پرده برمي‌دارد. در اين رهگذر، پايبندي به ادراك خودبازتابندگي (self-reflexivity) و نقش بيانگرانه (Expressive) اسطوره‌هاي كهن نيز احساس مي شود.