بازتاب پديده اعتياد در شعر معاصر

يكي از مضاميني كه در شعر معاصر، فراوان به چشم مي‌خورد مسألۀ پناه بردن به افيون است. بسياري از شاعران در دام اين انحراف آشكار گرفتار شده و سرانجام «در غبار گم شدند» در اين مقاله كه با روش توصيفي تحليلي و با استفاده از منابع كتاب‌خانه اي تدوين شده؛ ابتدا به چگونگي ظهور اين پديده در شعر معاصر پرداخته و سپس انعكاس آن در شعر معاصر بررسي و تحليل مي‌شود. به نظر مي‌رسد اين موضوع گذشته از نتيجۀ آشنايي با شاعران اروپايي، نتيجۀ كودتاي 28 مرداد و شكست خيزش ملي است. بعد از كودتاي 28 مرداد روشنفكران از نظر روحي چنان در هم شكسته و سرخورده شدند كه ديگر همه چيز را تمام شده پنداشته و جز تيرگي و تباهي چيز ديگري نمي‌ديدند؛ از اين رو به دنبال دارويي مي‌گشتند تا كمي از درد­شان بكاهد و براي لحظاتي هرچند اندك، غم شكست را از ذهنشان بزدايد. ناگفته نماند كه اين مسأله در بين شاعران دورۀ صفويه نيز ديده مي‌شود و در واقع شيوع اين پديده مربوط به همين دوره است.