مواجهه‌ قرآن با انحصارگرايي يهود و نصاري و بررسي دلالت آن بر حجيت اديان توحيدي پس از ظهور اسلام

«انحصارگرايي» يكي از قديمي‌ترين و مهم‌ترين رويكردهاي موجود نسبت به حجيت اديان است كه بر اساس آن در هر زمان تنها يك دين مي‌تواند هدايت و سعادت پيروان خود را تضمين كند. در مقابل، تكثرگرايان در دوره‌هاي متأخر بر اين باورند كه اين نظريه نمي‌تواند منظومه‌ هدايت الهي را به بهترين وجه توجيه كند. جدا از تحليل عقلي دلايل انحصارگرايان و تكثرگرايان، تبيين نظر اديان درباره‌ اين مسئله از اهميت ويژه‌اي برخوردار است و با توجه به اينكه اسلام آخرين دين الهي است تبيين نظرگاه آن در اين مسئله بسيار مهم است. در اين تحقيق تلاش شده است با بررسي آياتي كه به انحصارطلبي يهوديان و مسيحيان نظر دارد به ملازمه‌ آن با انحصارگرايي اسلام توجه شود و در آخر به اين نتيجه مي‌رسد كه اساساً ميان نفي انحصارگرايي اديان ديگر و نفي انحصارگرايي اسلام تلازمي وجود ندارد و بايد براي اثبات يا نفي آن به ادله‌ ديگر مراجعه كرد.