بررسي ديدگاه هسكر به‌ مثابه‌پاسخ نوخاسته‌گرايان جوهري به مسئله‌آگاهي

آگاهي يكي از چالش‌هاي اصلي فلسفه‌ذهن در دوره‌معاصر است. به عبارتي مسئله‌بزرگ فلسفي در گفتمان معاصر اين است كه آگاهي چگونه ممكن است و مغز چگونه سبب آن مي‌شود و اين تحت عنوان «مسئله‌سخت»  و فقدان توضيح در خصوص آن «گسست تبييني»  ناميده شده است. هسكر براي پاسخ به مسائل حوزه‌آگاهي نظريه‌نوخاستگي جوهر ذهني را ارائه كرده است. از نظر او آگاهي جوهري ذهني است كه از ماده طي فرايندي پيچيده، نوخاسته و ايجاد مي‌شود. اما آيا اين نظريه مي‌تواند مشكلات نظريات پيشين در حوزه‌آگاهي را مرتفع كند؟ در اين نوشتار ابتدا مباني فكري پيروان نوخاسته‌گرايي جوهري مورد تدقيق و بررسي قرار مي‌گيرد و سپس مبتني بر تحليل و بررسي ماهيت آگاهي چالش‌هاي آگاهي و پاسخ‌هاي ارائه‌شده مشخص مي‌شود كه هرچند هسكر و پيروان نظريه‌نوخاسته‌گرايي جوهري با قبول شهود «من» تلاش علمي مؤثري براي حل‌وفصل برخي چالش‌ها كرده‌اند، تعارض‌هاي ناشي از شهود «من» و فيزيكاليسم را كماكان نتوانسته‌اند مرتفع كنند. مسائلي همچون علت نوخاستگي، دوگانه‌تعين‌پذيري و تبيين‌ناپذيري، رابطه‌تحويل‌ناپذيري با تقليل علّي و تعليق قوانين، تعارض با اصل طرد و بستار و استقلال يا وابستگي جوهر ذهني به ماده مسائلي است كه نظريه‌جوهر ذهني نوخاسته را با مشكلات و چالش‌هاي متعدد مواجه ساخته است.